இந்திய அறிவியல் துறையில் தடம் பதித்த பெண் விஞ்ஞானிகள் - வி. அன்புமணி

எந்த ஒரு விஷயத்தையும் அலசி ஆராய்ந்து, கூர்ந்து நோக்கும் திறன் பெண்களுக்கு அதிகம் உண்டு. அறிவியல் குறித்தும் பெண்களுக்கு  ஆழமான அறிவு உண்டு. இன்னும் சொல்லப் போனால், பிரசவ காலங்களில் குகைகளில் நீண்ட காலம் தங்கி இருந்த பொழுது சாப்பிட்டுப் போட்ட பழத்தின் கொட்டைகளால் மரம் முளைத்தது கண்டு விவசாயம் செய்யத் துவங்கியவர்கள். பெண்கள் தான் என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள். அதுபோல குழந்தையை இடது பக்கம் தூக்கி வைத்துக் கொண்டால் அழாமல் அமைதியாக இருப்பதைக் கண்டபோதுதான் இதயம் என்பது இடது புறத்தில் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொண்டனர். அதாவது கருப்பையில் இருந்து கேட்ட இதயத்துடிப்பை, பழக்கப்பட்ட ஓசையை மீண்டும் கேட்க தொடங்கியதும் குழந்தை தானாக அழுவதை நிறுத்தி விடுகிறது என்ற புரிதல்.

நாகரீகம் வளர்ந்த பின், கூர்ந்த அறிவை மேலும் விசாலமாக்க விடாது பெண்களை சமூகம் எட்டவே வைத்திருந்தது. கல்வி என்பது எட்டாத கனியாகவே பல நூற்றாண்டுகள் பெண்களுக்கு இருந்தது. இடைக்காலத்திலும் ஏன் நவீன காலத்தில் கூட அவர்களை அறிவுத் தேடலில் இருந்து, அறிவியலில் இருந்து பல காலம் ஒதுக்கித்தான் வைத்திருந்தது உலகம்.

சமூகக் கட்டமைப்புகளைத் தாண்டி, அதன் பழமைவாத சிந்தனையை உடைத்து, அறிவியல் ஆய்வுகளில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு உலகத்திற்கு பல நல்ல கண்டுபிடிப்புகளைத் தந்தவர்கள் பெண்கள். அவர்களது எண்ணிக்கை குறைவு தான். ஆனாலும் அவர்தம் கண்டுபிடிப்புகள் மகத்தானவை. அதிலும் குறிப்பாக இந்தியாவில் பெண்கள் விஞ்ஞானியாக வரவேண்டும் என்றால் மாதவம் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட பெண்கள் பற்றித்தான் இந்த கட்டுரை அலசுகிறது.

சுவாமி விவேகானந்தருடன் நடத்திய உரையாடலால் ஈர்க்கப்பட்டு, ஜாம்ஷெட்ஜி டாடாவும், அப்போதைய மைசூரு மகாராஜா கிருஷ்ணராஜ உடையாரும் 1909 ஆம் ஆண்டு ஐஐஎஸ்சி என்ற நிறுவனத்தை நிறுவினர். இந்த நிறுவனம், இன்றுவரை, நாட்டின் முதன்மையான ஆராய்ச்சி நிறுவனமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆசியாவின் முதல் அறிவியல் நோபல் பரிசு பெற்ற சர் சி.வி. ராமன் போன்றவர்கள் இந்த நிறுவனத்தை வளர்த்துள்ளனர்.

இந்த முதன்மையான அறிவியல் நிறுவனத்தின் வரலாறு முழுவதும் பெண்கள் இல்லாதது குறிப்பிடத்தக்கது; உண்மையில், இந்த ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் பெண் ஆராய்ச்சியாளர்கள் அரிதாகவே உள்ளனர். நூற்றாண்டு பழமையான ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் பெண் டீன்கள் அரிதாகவே இருந்துள்ளனர்; இன்றுவரை, நிறுவனத்தின் முடிவெடுக்கும் அமைப்புகளில் (உதாரணமாக, அதன் உள் நீதிமன்றம் மற்றும் கவுன்சில்) மிகச் சில பெண்கள் மட்டுமே அதிகாரப் பதவிகளை வகித்துள்ளனர்.

இன்றும் பெரும்பாலும் ஆண்களைக் கொண்ட ஒரு நிறுவனம், 1933 ஆம் ஆண்டு அதன் முதல் பெண் அறிஞரை வரவேற்றது. அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் இந்தியப் பெண்மணி கமலா சோஹோனி, இந்த நிறுவனத்தில் ஒரு மாணவியாக அடியெடுத்து வைத்த முதல் பெண்மணியும் ஆவார். இந்தியாவின் முதல் பெண் வேதியியலாளரான கமலா. 1930-களில் இந்திய அறிவியல் கழகத்தில் (IISc) பயின்று, புரதங்கள் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் பங்களித்தார். டாக்டர் கமலா சோஹோனி IISC-யில் மாணவியான கதை ஒரு வியத்தகு கதை என்றே சொல்ல வேண்டும்.; அறிவியலுக்கும் அவரது ஆராய்ச்சிக்கும் அவர் அளித்த பங்களிப்பைப் போலவே இந்தக் கதையும் சுவாரசியமானது.

கமலா சோஹோனி (Kamala Sohonie):

டாக்டர் கமலா சோஹோனி 1912 ஆம் ஆண்டு மத்தியப் பிரதேசத்தின் இந்தூரில் பிறந்தார். வேதியியலாளர்களின் குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், இயற்பியல் மற்றும் வேதியியலைப் படிப்பதன் மூலம் தனது குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தை முன்னெடுத்துச் சென்றார். மும்பை பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எஸ்சி பட்டம் பெற்ற அவர், ஐ.ஐ.எஸ்.சி வழங்கும் ஆராய்ச்சி உதவித்தொகையைப் பெற முடியும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். இருப்பினும், அப்போதைய ஐ.ஐ.எஸ்.சி.யின் இயக்குநரான சர் சி.வி. ராமன், அவருக்குத் தேவையான தகுதிகள் இருந்தபோதிலும், அவரது விண்ணப்பத்தை நிராகரித்தார். பெண்கள் ஆராய்ச்சி செய்யத் தகுதியானவர்கள் இல்லை என்று அவர் கருதியதே இதன் காரணம். 

பொதுக் கூட்டங்களில் பெண்களுக்கு கல்வி கற்பதன் அவசியம் குறித்துப் பேசும் அதே ராமன்தான் அவரை நிறுவனத்தில் சேர்க்க மறுத்துவிட்டார். டாக்டர் சோஹோனியின் தந்தை நாராயண் பகவத் மற்றும் அவரது மாமா இருவரும் IISC-யின் மாணவர்களாக இருந்தனர்; ராமன் அவர்களின் பேச்சையும் கேட்கவில்லை. இறுதியாக, கமலா ராமனின் அலுவலகத்திற்கு வெளியே சத்தியாகிரகம் செய்து, எழுத்துப்பூர்வமாக சேர்க்கை வழங்காததற்கான காரணங்களைக் கூறுமாறு கோரினார். ராமன் அவரை IISC-யில் மாணவியாக சேர்க்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இருப்பினும், அவர் மூன்று நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் அவ்வாறு செய்தார், அதற்கு அவர் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது: முதலாவதாக, ஒரு மாணவியாக அவருடைய முதல் வருடம் ஒரு தகுதிகாண் காலமாக இருக்க வேண்டும், அதாவது, அவர் ஒரு வழக்கமான மாணவியாகக் கருதப்பட மாட்டார். இரண்டாவதாக, அவருடைய நெறியாளர் கேட்கும் போதெல்லாம், அது எந்த நேரமாக இருந்தாலும், வேலை செய்ய அவள் தயாராக இருக்க வேண்டும். இறுதியாக, அவருடைய இருப்பு மற்ற மாணவர்களின் கவனத்தை சிதறடிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். எல்லா நிபந்தனைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு 1933 இல் IISC-யில் உயிர்வேதியியல் துறையில் கமலா சேர்ந்தார்.

பின்னாளில், இந்திய மகளிர் விஞ்ஞானிகள் சங்கத்தின் (IWSA) ஒரு கூட்டத்தில் கமலா சோஹானி பேசிய போது, "ராமன் நிச்சயமாக ஒரு சிறந்த விஞ்ஞானி, ஆனால் அவர் மிகவும் அற்பமானவர். நான் ஒரு பெண்ணாக இருந்ததால் அவர் என்னிடம் நடந்து கொள்ளும் விதத்தையும், என் மீதான அவரது அணுகுமுறையையும் என்னால் இன்னும் மறக்க முடியவில்லை. அவர் என்னை ஒரு வழக்கமான மாணவராக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று சொன்னபோது நான் வெட்கப்பட்டேன்; அப்போது பெண்கள் மீதான பாரபட்சம் அப்படித்தான் இருந்தது. நோபல் பரிசு பெற்றவரிடமிருந்தே இது வரும்போது, மற்றவர்களிடமிருந்து நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?” என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். பின்னாட்களில் கமலாவின் உழைப்பையும், அர்ப்பணிப்பையும் பார்த்த பிறகு ராமன் தன் கருத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அதன் பிறகு அவரின் கீழ் பெண்களை ஆய்வாளராக சேர்த்துக் கொண்டார் என்று தெரிய வருகிறது.

2023 இல் ‘அறிவியலில் பெண்கள்’ என்று கொண்டாடச் சொல்லி இருக்கிறார்கள். அது சமயம் வெளியான கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது இராமன் வழியில் பலர் இன்னும் இருப்பது தெரிகிறது. இப்படித்தான் நாம் உண்ணும் இன்றைய சுவை மிக்க கரும்பை தன் ஆய்வுகளால் உருவாக்கியவர் ஜானகி என்ற விஞ்ஞானி. அவரை சாதியின் பெயரால் அவமதித்த கதை வேறு மாதிரி. 

ஜானகி அம்மாள் (Janaki Ammal): 

04.11.1897-இல், கேரளாவின் தலசேரியில் பிறந்து, சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் தாவரவியல் படித்து, பின்னர் அமெரிக்காவின் மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார் (1920-களில்). இந்தியாவில் சர்க்கரை உற்பத்திக்கு உதவும் வகையில் கரும்பு இனங்களின் மரபியல் ஆராய்ச்சி செய்தார். 

1930-களில் இந்தியாவில் சர்க்கரை உற்பத்தி முக்கியமான தொழிலாக இருந்தது. ஆனால், உள்ளூர் கரும்பு வகைகள் குறைவான இனிப்பையே கொண்டிருந்தன. ஜானகி கரும்பு தாவரங்களின் மரபணுக்களை ஆய்ந்து, பல்வேறு கரும்பு இனங்களை கலப்பு செய்து (Hybridization) புதிய வகைகளை உருவாக்கினார். அவர் "சைட்டோஜெனடிக்ஸ்" (தாவரங்களின் உயிரணு மரபியல்) முறையைப் பயன்படுத்தி, கரும்பு தாவரங்களின் குரோமோசோம்களை ஆராய்ந்தார். இதன் மூலம், அதிக இனிப்பு மற்றும் நோய் எதிர்ப்பு திறன் கொண்ட கரும்பு வகைகளை உருவாக்கினார். இவரது ஆராய்ச்சி இந்தியாவின் சர்க்கரைத் தொழிலை மேம்படுத்தியது. இன்றும் இந்தியாவில் பயன்படுத்தப்படும் பல கரும்பு வகைகள் அவரது பங்களிப்பின் அடிப்படையிலேயே உள்ளன. கோவையில் உள்ள சர்க்கரை ஆய்வு மையத்தில் பணி புரிந்த போது பல ஆய்வுகளை மேற்கொண்டார். 

அவரது சாதியை வைத்து அவரை பெருமளவில் அலுவலகத்தில் அனைவரும் அவம்தித்தனர். தினமும் மாலை அவர் அமர்ந்து பணி புரிந்த மேசை, நாற்காலியைக் கழுவி விடுவார்களாம். ஆண்கள் மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்திய தாவரவியல் துறையில், அவருக்கு ஆரம்பத்தில் ஆராய்ச்சி வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டன. அவரது ஆராய்ச்சி முடிவுகள் ஆண் விஞ்ஞானிகளால் முழுமையாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை, ஆனால் அவர் தனது சொந்த முயற்சியால் புகழ் பெற்றார். 

"சைட்டோஜெனடிக்ஸ்" (தாவரங்களின் உயிரணு மரபியல்) துறையில் முன்னோடியும் இவரே. பல தாவர இனங்களின் மரபணுக்களை ஆராய்ந்தார். குறிப்பாக, இந்தியாவின் பல பகுதிகளில் உள்ள பழங்குடி மக்களின் தாவர அறிவை ஆவணப்படுத்தினார். 

மேலும், ஜானகி அம்மாளின் கத்தரிக்காய் (Brinjal, Solanum melongena) ஆய்வு  முக்கியமாக இந்தியாவில் நடந்தாலும், வெளிநாடுகளில் அவர் செய்த ஆராய்ச்சி இதற்கு அடித்தளமாக அமைந்தது. கத்தரிக்காய் இந்தியாவில் முக்கியமான விவசாய பயிர். ஆனால், பல்வேறு கத்தரிக்காய் இனங்களின் மரபியல் பண்புகள் மற்றும் அவற்றின் பரிணாம உறவுகள் பற்றி அந்தக் காலத்தில் முழுமையான ஆய்வு இல்லை. ஜானகி கத்தரிக்காயின் பல்வேறு உள்ளூர் வகைகளை (Landraces) ஆராய்ந்தார். இதன் மூலம், கத்தரிக்காயின் மரபியல் பன்முகத்தன்மையை அவர் வெளிப்படுத்தினார், இது இந்திய விவசாயத்திற்கு முக்கிய பங்களிப்பாக அமைந்தது. 1977-ல் பத்மஸ்ரீ விருதும் பெற்றார். அவர் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை திருமணம் செய்யாமல், ஆராய்ச்சிக்காக அர்ப்பணித்தார். 1987-ல், 90 வயதில் மறைந்தார்.

அசிமா சாட்டர்ஜி (Asima Chatterjee): 

1944-ல் அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற முதல் இந்தியப் பெண். புற்றுநோய் சிகிச்சைக்கான ஆயுர்வேத மருந்துகள் பற்றி ஆராய்ந்தார். ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய அறிவியல் துறையில் பெண்களுக்கு வாய்ப்புகள் குறைவாகவே இருந்தன. அவரது ஆராய்ச்சிக்கு ஆதரவு கிடைப்பது கடினமாக இருந்தது, மேலும் சக ஆண் ஊழியர்களிடமிருந்து அங்கீகாரம் பெறுவதற்கு அதிக முயற்சி தேவைப்பட்டது.

காகபத்ரா மோகன்தாஸ் (Gagandeep Kang):

1962, நவம்பர் 3 இல் ரிஷிகேஷில் பிறந்த இவர், மருத்துவத்தில் பட்டம் பெற்று, பின்னர் வேலூர் கிறிஸ்தவ மருத்துவக் கல்லூரியில் நுண்ணுயிரியல் மற்றும் வைராலஜியில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். குழந்தைகளுக்கு வயிற்றுப்போக்கு ஏற்படுத்தும் ரோட்டாவைரஸுக்கு எதிரான "ரோட்டாசில்" தடுப்பூசி உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். இது இந்தியாவில் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகளைக் காப்பாற்றியது. தொற்று நோய்களைப் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் சிறப்பு பெற்றவர். 

2019-ல் ராயல் சொசைட்டியின் உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் இந்திய பெண்ணும் இவரே.. 2020-ல் பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றார். மருத்துவ ஆராய்ச்சியில் ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தியதால், பெண்களுக்கு முக்கிய பொறுப்புகள் அளிக்கப்படுவது குறைவு. அவரது ஆரம்ப ஆராய்ச்சி முயற்சிகள் ஆண்களால் சந்தேகிக்கப்பட்டன. ஆண் விஞ்ஞானிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டதால், அவரது திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பது தாமதமானது. கோவிட்-19 தொற்றுநோய் காலத்தில், இந்தியாவின் தடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு ஆலோசனை வழங்கினார். அவரது பணி உலக அளவில் பாராட்டப்பட்டது. 

ரிது கரிதால் (Ritu Karidhal): 

"ராக்கெட் பெண்மணி" என்று அழைக்கப்படும் ரிது, இஸ்ரோவின் மங்கள்யான் திட்டத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். விண்வெளி ஆராய்ச்சி ஆண்கள் மையமாக இருந்த துறை. இதில் பெண்கள் நுழைவது அரிதாகவே இருந்தது. ஆண்களின் சந்தேகப் பார்வைகளையும், பெண்கள் தொழில்நுட்பத்தில் பின்தங்கியவர்கள் என்ற மனப்பான்மையையும் மீறி அவர் சாதித்தார்.

டெஸ்ஸி தாமஸ் (Tessy Thomas): 

"ஏவுகணைப் பெண்மணி" என்று அழைக்கப்படுபவர். அக்னி ஏவுகணை திட்டத்தில் முக்கிய பொறியாளராக பணியாற்றினார். பாதுகாப்பு மற்றும் பொறியியல் துறைகள் ஆண்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டவை. பெண்கள் இத்தகைய கடினமான துறைகளுக்குப்  பொருத்தமில்லை என்று கருதப்பட்டது. டெஸ்ஸி இந்த மனப்பான்மையை உடைத்து முன்னேறினார்.

பெண்கள் வீட்டு வேலைகளுக்கு மட்டுமே என்று ஆண்கள் பல காலமாக நினைத்தனர். அறிவியல் போன்ற "ஆண்களுக்கான" துறைகளில் பெண்கள் நுழைவது எதிர்க்கப்பட்டது. பெண்களுக்கு உயர் கல்வி மறுக்கப்பட்டது. ஆண்கள் மட்டுமே ஆராய்ச்சி நிறுவனங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தினர். ஆண் சக ஊழியர்களிடமிருந்து அங்கீகாரம் கிடைப்பது கடினம். மேலும், பெண்களின் திறமை சந்தேகிக்கப்பட்டது. திருமணம் மற்றும் குழந்தை பராமரிப்பு போன்றவை அவர்களின் ஆராய்ச்சி வாழ்க்கைக்கு முட்டுக்கட்டை போட்ட போதும், தங்கள் திறமை, விடாமுயற்சி மற்றும் மன உறுதியால் இந்தப் பெண் விஞ்ஞானிகள் அனைத்துத் தடைகளையும் எதிர்கொண்டு சாதித்தனர். 

இவர்களைப் போலவே பல இந்தியப் பெண்கள் இன்றும் அறிவியலில் பங்களித்து வருகின்றனர். ஆனால் ஆணாதிக்க மனப்பான்மை இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை என்பதே சுட்டெரிக்கும் உண்மை.