உடலும் உள்ளமும் நலந்தானா? - ஆனந்தி ஆரூரன்
மனித வளமும், பயிற்சி வகுப்புகளும் - ஆரூரன் விஸ்வநாதன்
மனம் சட்டென்று அங்கிருந்து வெளியேறி 25 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டது. 1995-2005 வரையிலான 10 ஆண்டுகள் இந்தப் பயிற்சி வகுப்புகளை தனிப்பட்ட முறையிலும், பல்வேறு அரசு மற்றும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களோடும் இணைந்து நடத்தி வந்திருக்கின்றேன்.
மதுரை காமராசர் பல்கலைக் கழகத்தின் ஒரு பகுதியாக, ஆளுடையபிள்ளை ஐ ஏ எஸ் அவர்களைத் தலைவராகவும், பேரா. ஜெயராமன் அவர்களை உறுப்பினர் செயலராகவும் கொண்டு நடந்து வந்த தொழில் முனைவோர் மேம்பாட்டு மையத்தின் (Centre for Entrepreneur Development) CED ஈரோடு பொறுப்பாளராக செயல்பட்ட காலம் மறக்க முடியாதது.
ப்ரைமினிஸ்டர் ரோஜ்கார் யோஜனா (PMRY) என்ற திட்டத்தின் கீழ், தொழில் முனைவோர்களுக்கு நிர்வாகப் பயிற்சியும், நிதி மேலாண்மைப் பயிற்சியும் கொடுத்து வந்தோம். ஈரோடு மாவட்டத் தொழில் மையம் District industrial Centre (DIC)ம் மாவட்ட முன்னோடி வங்கியும் (Lead bank) இணைந்து பயனாளர்கள் பட்டியலைத் தேர்ந்தெடுத்து அன்றைய நாளில் ஈரோட்டில் இருந்த ஓரிரு பயிற்சி நிறுவனங்களுக்கு சுழற்சி முறையில் தருவார்கள்.
21 நாட்கள் நடக்கும் அந்த நிகழ்வில் பயனாளர்கள் கலந்து கொண்டு பயிற்சிபெற்றால், அவர்களுக்கு ஒரு சான்றிதழ் வழங்கப்படும். எந்த விதமான பிணையுமின்றி ரூ 1 லட்சம் வங்கிக் கடன் பெறுவதற்கு அந்த சான்றிதழ் அவசியமானது. சுமார் 2000 பேர்களுக்கு அப்படியான பயிற்சியை வழங்கி, சான்றிதழும் தந்திருக்கின்றேன்.
SIDBI, ECGC, TEA LEAD BANK, இவர்களின் உதவியோடு, ஏற்றுமதி வாய்ப்புகள் குறித்த 5 நாள் பயிற்சியை நடத்தினோம். எல் ஐ சி வணிக முகவர்களுக்கான பயிற்சியையும் நடத்தினோம்.
1999 ஆம் ஆண்டு மத்திய கைத்தறி மற்றும் துணிநூல் துறை தொழில் நுட்ப மேம்பாட்டுத் திட்டத்தை முன்னெடுத்தது. Technology upgradation Fund (TUF). அந்தக் காலகட்டத்தில் அது ஒரு டஃப் ஃபண்டாகவே இருந்தது வேறு கதை. அதன் மூலம் பழைய விசைத்தறிகளை தானியங்கி இயந்திரங்களாகத் தரம் உயர்த்த நிதி உதவிகள் தரப்பட்டன. அப்போது குமாரபாளையம் எஸ் எஸ் எம் தொழில் நுட்பக் கல்லூரி துணிநூல் தொழில் நுட்பப் பிரிவு, மத்திய அரசின் டெக்ஸ்டைல் கமிட்டியால் நடத்தப்பட்டு வந்த டெக்ஸ்டைல் செண்டர்ஸ், சித்ரா, போன்ற அமைப்புகளோடு நாங்களும் இணைந்து, நிர்வாகம், நிதி மேலாண்மை குறித்த பயிற்சி வகுப்புகளைக் கொடுத்து வந்தோம்.
ஈரோடு, கோவை, சேலம், நாமக்கல் மாவட்டங்களில் அமைந்திருந்த கூட்டுறவு விசைத்தறி உற்பத்தியாளர்கள் சங்க உறுப்பினர்களுக்கு பயிற்சி கொடுக்க சுமார் ஓராண்டு காலம், மாதத்திற்கு ஆயிரம் கிமீக்கு மேல் ஸ்கூட்டரிலேயே சுற்றியிருக்கிறேன். சித்ரா, டெக்ஸ்டைல் கமிட்டி, தொழில் நுட்பக் கல்லூரிகள், தொழில் முனைவோர் மேம்பாட்டு மையம் அனைவரும் இணைந்து இவ்வளவு முயற்சி எடுத்தும் பெரிதான பலன் முதல் ஐந்து ஆண்டுகளில் கிடைக்காமல் போனதில் வருத்தமே. இன்றளவும் அந்தத் திட்டம் பெரும் நிறுவனங்களுக்குப் பயன்பட்ட அளவிற்குச் சிறு விசைத்தறியாளர்களுக்குப் போய்ச் சேரவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.
'மதுரை சி இ டி செண்டர' எனப்பட்ட தொழில் முனைவோர் மேம்பாட்டு மையத்தின் செயலர் பேரா. ஜெயராமன் தொழில் முனைவோர்களுக்கான பயிற்சிப் பட்டறைகளைத் தொடர்ந்து நடத்துவார். பின்னாளில் பல்கலைக்கழ்க நிர்வாகத்திற்கும் அவருக்கும் ஏதோ பிரச்சனையில் அவர் பொறுப்பில் இருந்து விலகினார் என்று கேள்விப்பட்டேன். ஆனாலும் அவர் ஒரு நல்ல நிர்வாகி, கல்வியாளர். அவர் கொடுக்கும் பயிற்சிக்கான பாடத்திட்டங்கள் அவ்வளவு பொருத்தமாய் இருக்கும்.
மெடிக்கல் ட்ரான்ஸ்கிரிப்ஸியை குறைந்த கட்டணத்தில் பயிற்றுவித்தவர்கள் அவர்களாகத்தான் இருக்குமென்று நினைக்கின்றேன். நாகர்கோவில், கன்னியாகுமரி போன்ற இடங்களைச் சார்ந்த ஏராளமானோர் இதில் படித்து வேலை வாய்ப்பைப் பெற்றனர். 'ஆல் ரவுண்டர்ஸ்' என்று, வேடிக்கையாக அவர் அழைக்கும் அலுவலக உதவியாளர்கள் பணிக்கான பயிற்சித் திட்டம் மிகவும் வித்தியாசமானது.
கிராமப்புற இளைஞர்களுக்கு, கார் ஓட்டுதல், வங்கிப் பணிகளை மேற்கொள்ளுதல், விற்பனைவரி செலுத்துதல், அன்றாட வரவு செலவுகளைப் பதிவு செய்தல், மெயில் அனுப்புதல், மெயிலில் வரும் கடிதங்களுக்குப் பதில் எழுதுதல் போன்ற பயிற்சிகளைக் கொடுத்து, அவர்கள் பல்வேறு நிறுவனங்களில் வேலைபெற உதவினார்.
இன்றைய நாளில் பலரும் படித்து வேலை இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல தொழில் நிறுவனங்களும் தங்களுக்கு நல்ல ஆள் கிடைப்பதில்லை என்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்கப் பயிற்சி பெற்ற வேலையாட்களை உருவாக்க வேண்டியது கட்டாயமாகிறது. என்னுடன் தொடர்பில் இருக்கும் பல தொழில் அதிபர்களும் பேசும் போது, நிர்வாகத்திற்கு ஒரு நல்ல ஆள் வேணும், சம்பளம் பிரச்சனையில்லை என்றுதான் சொல்லுகிறார்கள். பொறுப்பான, அனுபவமிக்க அலுவலக உதவியாளர்கள் பற்றாக்குறை நிலவிக் கொண்டேதான் இருக்கிறது.
பெரு நிறுவனங்கள் பலவும், அரசின் உதவியோடு தங்கள் நிறுவனங்களுக்குள்ளேயே தேவையான ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, பயிற்சியும் கொடுத்து வைத்துக் கொள்கின்றன. ஒவ்வொரு ஆண்டும் அரசு திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகளுக்காகப் பல கோடி ரூபாய்களைச் செலவு செய்து வருகின்றது. இலவசமாகப் பல பயிற்சிகளைத் தருகின்றது. யார் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்றுதான் தெரியவில்லை. சிறு மற்றும் குறுந்தொழில்கள் இந்தத் திறன் நிறைந்த பணியாளர்கள் பற்றாக்குறையால் தடுமாறுகின்றன. சி இ டி போன்ற தனியார் தொண்டு நிறுவனங்கள் இது போன்ற பயிற்சித் திட்டங்களை முன்னெடுத்தால் சிறு, குறுந்தொழில்களுக்கும் ஸ்டார்ட் அப்களுக்கும் பேருதவியாக இருக்கும்.
தொழில் நுட்ப அறிவை கல்லூரிகளும், பேராசிரியர்களும் உறுதி செய்தாலும், , அன்றாட செயல்களை நிர்வகிக்க திறமையான ஆட்கள் பெருமளவில் தேவைப்படுகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட நிர்வாக உதவியாளர்களை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு விரைவில் வரும். மென்திறன் பயிற்சிகளோடு, தனித்திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகளையும் ஈரோடு வாசல் முன்னெடுக்க வேண்டும் என்றும் வேண்டுகிறேன்.
வேலைவாய்ப்பு, மற்றும் பயிற்சிகளை முறைப்படுத்தும் மாநில மற்றும் மத்திய அரசு நிறுவனங்கள்
Skill India Digital Hub (SIDH) - Upskilling, reskilling, career growth and lifelong learning
NCS|Home: National Career Service - Career guidance and Jobs in India and related services
Home | Ministry of Skill Development and Entrepreneurship
National Skill Development Corporation (NSDC)
தமிழ்நாடு திறன் மேம்பாட்டுக் கழகம் – TAMIL NADU SKILL DEVELOPMENT CORPORATION
குடிசை வீட்டுக் கிழவி - கௌசல்யா பாஸ்கர்
யார் அந்தக் குடிசை வீட்டைக் கடந்து சென்றாலும், இரண்டு காதுகளையும் பொத்திக் கொண்டே வேகமாகக் கடந்து செல்வர். தப்பித் தவறிக் கூட அந்தக் கிழவியிடம் நின்று பேசிவிட மாட்டார்கள். அந்த அளவிற்கு வசைபாடும் வார்த்தைகள்.
ஓங்கி வளர்ந்த பாதாமி மரங்கள், அகலமான இலைகளுடனும், அடர்த்தியான கிளைகளுடனும், ஆதவனின் வெப்பத்தை அனுமதிக்காமல் படர்ந்திருந்தது. பாதாமி மரங்கள் நிழலைத் தந்தாலும், கீழே விழுந்த இலைகளுக்குள் பூரான், தேள் போன்றவைகளும் ஒளிந்து கொள்ளும். அந்தப் பாதாமி மரங்களின் நிழலைப் போர்த்திய படி, பாசம் ஏறிய சுவற்றுடன் நின்று கொண்டிருந்தது இராமாயிக் கிழவியின் குடிசை வீடு.
எழுபது வயதான இராமாயிக் கிழவி தன் சுயநினைவு மறந்து வருவோர், போவோர்களை எல்லாம் வீண் வார்த்தைகளால் வசைபாடிக் கொண்டிருந்தார். கவனிக்க ஆளின்றி, தானே சமைத்து உண்ணும் அளவிற்கு நினைவு இருந்தது. அதிலும் ஒரு சில நாள் அடுப்பில் வைத்திருக்கும் உணவை மறந்து விட்டால் தீய்ந்து கருகிவிடும். அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் கருகிய வாடையைக் கண்டு அடுப்பை அணைத்து விட்டுச் செல்வர். புதிதாக வரும் நபர்களுக்கு இந்த இராமாயிக் கிழவி பேசுவது கடும் கோபத்தை உண்டு பண்ணும். அந்த அளவிற்குக் குரூரக் வார்த்தைகள்.
சர்க்கரையின் அளவு அதிகமாகவும், கவனிக்க ஆளின்றியும் இந்தக் கிழவியின் பயமும், உடல் நிலையும் சேர்ந்து மனநிலையை இந்த அளவிற்கு மாற்றி இருந்தது. வழியில் போவோரும், வருவோரும் இந்தக் கிழவியின் குரூர வார்த்தைகளைக் கேட்டு கோபத்துடன் கடந்து சென்றாலும், பர்வதம் அம்மாவால் மட்டும் இந்தக் கிழவியின் மேல் கோபம் கொள்ள முடியவில்லை.
நாற்பத்தெட்டு வயதான பர்வதம் அம்மாள் நல்ல சிகப்பு நிறத்துடன், சராசரி உயரமும், கூடவே நிதானத்தையும், சமயோசித புத்தியும் கொண்டவர். எழுபதுகளில் பள்ளி இறுதியை முடித்த பெருமைக்கு உரியவர். இவர் தன் இருபத்து ஒன்றாவது வயதில் மாணிக்கத்தின் கரம் பிடித்து இந்த ஊருக்கு வந்திருந்தார்.
கணவர் மாணிக்கம் தொடக்கக்கல்வி ஆசிரியராக இருந்து இப்பொழுது தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறார். பணி ஓய்வுக்காகக் காத்திருப்பவர். இவர்களுக்கு அசோக் என்று இருபத்தெட்டு வயதில் மகன் இருக்கிறான். இருவரும் நேரம் கிடைக்கும் பொழுதெல்லாம் இராமாயிக் கிழவியிடம் பண்பான மொழியில் பேசுவதும், அன்பாக அவர் பேசுவதை கேட்பதும், அவருக்குத் தேவையான பழங்கள் வாங்கித் தருவதும் எனச் செய்து கொண்டிருந்தனர்.
"ஏங்க, இந்த வாரம் ராமாயி அக்காவிற்கு சுகர் ஏறாத பழமாப் பார்த்து வாங்கிட்டு வாங்க. சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சிட்டுப் போய் பார்த்துட்டு வரலாம்" என்றார் பர்வதம் அம்மாள். "ஆமாம், அவரால் தானே இன்று…" என்று தழுதழுத்த நாவில் வார்த்தைகள் வராமல் ஒளிந்து கொண்டது மாணிக்கத்திற்கு.
இந்த இருபத்தெட்டு வருடங்களில் மாணிக்கத்தின் ஓட்டு வீடு கான்கிரீட் வீடாக தன்னைப் புதுப்பித்து இருந்தது. அதுபோல அந்த ஊரில் இருந்த சிறு சிறு பெட்டிக்கடைகளும் பேக்கரிகள், உணவகம் என நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியில் தன்னை கொஞ்சம் மிடுக்காக மாற்றி இருந்தது. ஆனால் இராமாயிக் கிழவி மட்டும் கணவர் பிரிந்த பிறகு தன் வீட்டைப் புதுப்பிக்காமல் அதே வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார். வருடம் ஒருமுறை சுவற்றிற்கு வெள்ளை அடிப்பதுடன் சரி. உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்ட பின் அதுவும் நின்று போயிருந்தது.
ஆம், சுமார் இருபத்து ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இராமாயிக் கிழவிக்கு நாற்பத்து ஐந்து வயது. அசோக் மூன்று வயது குழந்தை. குடியிருப்புகள் அதிகம் இல்லை என்றாலும் கூப்பிடு தூரத்தில் வீடுகள் இருந்தன. இரண்டு பெருநகரங்களை இணைக்கும் சாலை என்பதால் மணிக்கு நான்கைந்து வாகனங்களையாவது பார்க்கும்படி இருந்தது. தை மாதம் கரும்பு லாரிகளும் அவ்வப்போது சென்று கொண்டிருந்தது.
பொங்கல் முடிந்த அடுத்த நாள் காலையில் இராமாயிக்கிழவி குடிநீர்க் குழாயில் நீர் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள் பெரும் வாக்குவாதமும் சண்டையும் செய்து கொண்டு. சுற்றி இருப்பவர்கள் இராமாயிடம் சண்டையிட முடியாமல் ஒதுங்கி நின்றனர். மூன்று நாட்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே குடிநீர் வருவதால் சண்டைகளுக்குப் பஞ்சம் இருக்காது. சண்டையிடுவதிலும், எதிரியை நுணுக்கமான வார்த்தைகளால் தாக்குவதும் இராமியின் தனித்திறமை. ஆகையால் அவளிடம் யாரும் பேச்சுக் கொடுக்க பயப்படுவார்கள்.
குடத்தை இடுப்பில் வைத்த ராமாயி "அடேய்! கிறுக்கு பயலே" என்று தண்ணீருடன் இரண்டு குடங்களையும் கீழே போட்டுவிட்டு தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓடிச் சென்று அசோக்கை வாரி அணைத்துக் கொண்டு சாலையின் அந்தப்புரம் ஓடினாள். தண்ணீர்க் குடங்கள் கீழே விழுந்து உடைந்தது ‘பொத்’ என்ற சத்தத்துடன். காலில் கூர்மையான கல் குத்தி ரத்தம் பீறிட்டது. ஆனால் வலி நரம்புகள் யாவும் துண்டிக்கப்படிருந்தது இராமாயிக்கு. "ஏன்டா மவனே, ஊட்டுல எல்லாருக்கும் உன்னப் பாத்துக்கிறத விட என்னடா வேல வேண்டிக் கிடக்கு?" என்றாள் முத்தமழையைப் பொழிந்து கொண்டே. ஆம். குழந்தைப் பேறு இல்லாத இராமாயின் வேதனைகள் அனைத்தும் அசோக்கைக் காப்பாற்றியதில் கரைந்து கொண்டு இருந்தன. அதற்குள் கூடிய கூட்டத்தில் "நூலிழையில் தப்பிச்சுட்டடா பயலே" என்று கூறினர் சிலர். சிலரோ “கடவுளுக்குத் தான் நன்றி சொல்லனும்” என்றனர்.
நடந்த அசம்பாவிதத்தை கேட்டு பர்வதம் அம்மாவும், மாணிக்கமும் ஓடி வந்தனர். அசோக்கை இராமாயிடமிருந்து வாங்கிய பர்வதம் இராமாயின் இரு கரங்களையும் தன் ஒரு கையில் பற்றி கொண்டு "ரொம்ப நன்றி ராமாயிக்கா" என்றார் கண்ணீருடன். "பரவால்ல பருவதம் புள்ளைய பத்திரமா பாத்துக்கோ, அப்புறம் அய்யோனாலும் வராது, அழுது புலம்பினாலும் கிடைக்காது" என்ற படி தன் உடைந்த தண்ணீர் குடங்களை எடுக்கச் சென்றாள் இராமாயி.
எத்தனை சுக துக்கங்களைக் கடந்து வந்திருந்தாலும் அன்றைய நிகழ்வும் இராமாயி தன் உயிரை துச்சமாக நினைத்து அசோக்கைக் காப்பாற்றியதும் இன்று வரை மனதில் அழியாப் பதிவாய் இருந்தது பர்வதம் அம்மாவுக்கும் மாணிக்கத்திற்கும். அந்த நன்றிக் கடனை அடைக்கத் தான் முடியுமா என்ன? இன்று மட்டுமல்ல இராமாயின் முடிவுக் காலம் வரை இப்பயணம் தொடரும் என்று மனதில் நினைத்தார் பர்வதம்.
ஐந்து விரல்கள் - ரிதன்யா ஷங்கர்
கதையின் தலைப்பு "ஐந்து விரல்கள்" என வைக்கக் காரணம், நம் வாழ்க்கையில் நாம் பலவிதமான மனிதர்களைச் சந்திப்போம். சிலர் நல்ல குணத்துடன் இருப்பார்கள்; சிலர் நல்லதும் கெட்டதும் கலந்திருப்பார்கள்; இன்னும் சிலர் முழுவதுமாகத் தீய குணத்துடன் இருப்பார்கள். சிலரோ தங்களுக்குத் தேவையானவர்களிடம் மட்டும் நல்லவர்களாகவும், மற்றவர்களிடம் தீயவர்களாகவும் நடந்துகொள்வார்கள்.
தெளிவு - மூர்த்தி, கௌசல்யா பாஸ்கர், ராதா மனோகரன், ஶ்ரீவீணா
அப்போதிருந்தே வண்டி பிடித்து செல்வது ருக்மணிக்கு பழகி விட்டது. சாலையில் நடந்து போய்க்கொண்டிருக்கும்போது தூரத்தில் வாகனம் வரும்போது ஒருமுறை திரும்பி பார்த்தால் போதும், அவர்களாகவே வண்டியை நிறுத்தி ஏற்றிக்கொண்டு செல்வார்கள்.
ருக்மணி சிறிது நாட்கள் சித்தாள் வேலைக்கு சென்ற போது முத்து தான் ரெகுலராக அழைத்துச்சென்று கொண்டிருந்தான். ஒரு மாதம் போன பிறகு முத்து ருக்மணியை காணதது போல் விர்ரென சென்று விடுவான். இரண்டு மாதத்திற்கு பிறகு ருக்மணியும் சித்தாள் வேலையில் நின்று விட்டாள். இப்போது உள்ளூரில் எதாவது கூலி வேலை இருந்தால் போவது இல்லையென்றால் நூறுநாள் வேலைக்கு போவது என உள்ளூரிலேயே வேலை பார்த்துக்கொள்கிறாள்.
வெகு நேரமாகியும் வண்டி எதுவும் வராததால் நடையின் வேகத்தை கொஞ்சம் கூட்டிய போது பின்னால் ஒரு பைக் வரும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பி பார்த்த போது முத்து தான் வந்துகொண்டிருந்தான். 'இவன் நிற்க மாட்டான்' என நினைக்கொண்டிருக்கும்போதே பைக் வேகம் குறையும் சத்தம் கேட்டது. "அக்கா ஏறுங்க போலாம்" என ஏற்றிக்கொண்டு பைக் கிளம்பியது.
"என்ன முத்து..பார்க்காத மாதிரியே போவ..இன்னைக்கு என்ன அதிசயமா கூட்டிட்டு போற..?"
"இல்லக்கா..இப்போ எல்லாம் வீட்டுல கிளம்பவே நேரமாயிடுது...அடுச்சு புடிச்சு போனா தான் பஸ்ஸ புடிக்க முடியுது...அப்படி போனாலும் கூட சில நாள் பஸ் விட்டுருவேன்..அதான் நிக்கிறது இல்லக்கா..சரி கவுந்தப்பாடில என்ன வேலைக்கா?"
"பேங்க் வரைக்கும் போகோனுஞ்சாமி..புள்ளை ஊர்ல நோம்பி வருது...அழைப்புக்கு வர்றவங்க கிட்ட துணி எடுத்துக்க சொல்லி பணம் கொடுக்கோனுமில்ல..அதான் பேங்க்ல போய் எடுத்துட்டு வரலாம்னு வர்றேன்"
"பேங்ல பணம் நிறைய வச்சிருக்கற போல?"
"ஆமா...எனக்கு இலட்ச இலட்சமா வருமானம் வருது பாரு..எல்லாத்தையும் பேங்க்லயே போட்டு வச்சிருக்கேன். ரோட்டு வேல காசு...மாசம் ஆயிரம் ரூபா வர்றது..இதெல்லாம் தான் இருக்குது..அதை தான் எடுக்கனும்"
"அப்புறம் அந்த வட்டிக்கு கொடுக்கற பணம் எல்லாம்..ஓ..அதெல்லாம் பேங்க்ல போடறதில்லையா...சரிக்கா, சம்பாரிச்சு சம்பாரிச்சு புள்ளைக்கே கொடுக்கறயே..உன்ற மருமக சும்மா உடுமா?"
"அதான் அனாதைனு எழுதி வச்சு பணம் வாங்க வெச்சுட்டாங்கல்ல..அப்புறம் அவங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன வேண்டி கிடக்கு" என்றாள் குரலை சற்று உயர்த்தி.
குரலோடு சேர்ந்து சில கவலைகளும் உயர்ந்தது ருக்மணிக்கு... தன்மகள் புவனாவை ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ வைக்க முடியவில்லை என்றாலும்,அத்தியாவசியத்தை பூர்த்தி செய்து அவளை கவனித்துக் கொள்ளும் கணவன் கிடைத்தால் போதும் என்று நினைத்திருந்தாள்.
"இந்த புள்ள நல்லா இருக்கோணும்னு தானே கல்லும், மண்ணும் செமந்து கால் வயித்துக் கஞ்சிய குடிச்சாவது படிக்க வெச்சேன். இந்த புள்ள இப்படி குடிகாரனை தான் கண்ணாலம் கட்டுவேனு கட்டி சீரழியறாளே" என்று கண்ணீருடன் புலம்பினாள் ருக்கு.
"அவ கையில நாலு காசு இருந்தா அவ பொழப்பு ஓடிருன்னு நெனச்சு படிக்க வெச்சன்.. இப்ப அந்த நாலு காசும் பிராந்தி கடைக்கு தான் போவுது..இதுல ஆகாத பொம்பளைங்க சவகாசம் வேற..சொந்த பந்தம் ஆரும் இல்லாதனால கேட்கவும் ஆளில்ல" என்று முந்தானை தலைப்பில் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டே மூக்கை சீந்தினாள் ருக்கு.
"பிராந்தி கடைக்கு போற காசுக்கு நீ ஏன் கஷ்டப்படுற? அவ பண்ண தப்ப அவளே அனுபவிக்கட்டும்னு விட வேண்டியது தானே"
"புள்ள கஷ்டப்படுறதை பாத்துட்டு எப்படி நாம சும்மா இருக்கறது சொல்லு. ஊர்ல எல்லா சிறுசுவளும் புது சட்ட போட்டிருக்கும் போது நம்ம பேரன் பேத்தி மட்டும்
பொக்குனு பார்த்துட்டு ஏங்கிட்டு நிக்கும்.. அதனாலதான் இந்த காசை எடுத்துக்கிட்டு போய் கொடுக்கலாமுன்னு வந்தேன்..."
இடைவெளி விட்டாள் ருக்கு. அந்த இடைவெளியில் பள்ளி வாகனம் ஒன்று அவர்களை கடந்து சென்ற பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தாள்.
"ஆனா என்ற மவன் தங்கராசு இதெல்லாம் கண்டுக்கறது இல்ல. 'கவர்மெண்ட் காசு எல்லாமே சரியா தான் செலவாகுதா? நீ எப்பவும் யாரையும் கையேந்த வேணாம்'னு சொல்லி அநாதிப் பணத்துக்கு எழுதி வெச்சான்.. எனக்கு என்னமோ பணத்தை விட நாம் அநாதிங்கறது தான் சங்கடமா இருந்துச்சு ஒருவகையில அவஞ் சொல்றதுலையும் நாயம் இருக்கு"
" ஏக்கா இப்படி நீ குடுக்குறியே, எண்ணிக்காவது உன்ற மவனும் மருமவளும் வந்து கணக்கு கேட்டா என்ன செய்வே?"
"நம்ம புள்ளை சீரழிச்சு கெடுக்குதேனு தான் நாம உசுரோட இருக்கற வரைக்கு நம்ம கைல என்ன ஆகுமோ அதை பண்ணுவோம்னு தான் பண்ணிட்டு இருக்கேன். இதை எப்படி இவங்களுக்கு புரிய வைப்பேனு தெரியலை...நூறு நாள் வேலை முடிச்சதுக்கு அப்புறம் பக்கத்துல ஹோட்டல்ல பாத்திரம் கழுவுற வேலையும் இருக்காம்.. அதை கேட்டு இருக்கேன்..அதுல கிடைக்கற காசை மகனுக்கு கொடுக்க வேண்டியது தான்"
"வேலை வேலைன்னு அலைஞ்சு ஒடம்ப கெடுத்துக்காதக்கா" என்று முத்து கூறவும் பேங்க் வாசலில் பைக் நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.. முத்துவிற்கு நன்றி கூறிவிட்டு பேங்கில் நுழைந்தாள் ருக்கு, இரு ஜோடி கண்கள் அவளை எதிரே இருந்து நெருப்பு கணலுடன் கவனிப்பதை அறியாமல்.
கண்ணாடி கதவை தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த போது கவுன்ட்டருக்கு முன்னால் மூன்று பேர் வரிசையில் நின்றார்கள். அவர்களுக்கு பின்னால் நின்று கொண்டாள் ருக்கு. ஆனால் மனம் ஓர் இடத்தில் நிற்கவில்லை. தான் பணம் எடுப்பது நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் தன் மருமகள் வாணிக்கு எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்று மனம் அல்லாடியது. மகன் தங்கராசு பெரிய வசதியான வாழ்க்கை இல்லை என்றாலும், தனது குடும்பத்தை கவனிக்கும் பொறுப்பு உள்ளவன். ஆனால் மகளுக்கு கேள்விக்குறியான வாழ்க்கை; குடி, கும்மாளம், சீட்டாட்டம் என அனைத்து கெட்ட பழக்கங்களின் மொத்த உருவமாக இருந்தான் மருமகன் கோவிந்தன். மனதிற்குள் கேள்விகளையும் பதில்களையும் தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டும் கூறிக்கொண்டும் நகர்ந்தாள் ருக்கு. பாஸ்புக்கை கேசியரிடம் கொடுத்து 1500 ரூபாய் பணம் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள், வீட்டில் வெடிக்கப் போகும் பூகம்பத்தை அறியாமல்.
பேங்க்கில் இருந்து வெளியே வரும் பொழுதே வியர்த்துக் கொட்டியது ருக்மணிக்கு. சேலை முந்தானையால் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே, வெயிலில் கண்களை சுருக்கி அண்ணாந்து சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் திசை பார்த்து மணி 12 இருக்கும் என தோராயமாக கணக்கிட்டாள். இந்நேரத்துக்கு பேருந்து வருவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. காலையில் அழைத்து வந்த முத்துவைப் போல் தற்போது அழைத்துச் செல்லவும் யாரும் இல்லை. நடந்தே தான் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கும் பொழுது அவளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. அதைவிடவும் அந்த 1500 ரூபாய் பணத்தை பத்திரமாக வீடு கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்; மகனுக்கும், மருமகளுக்கும் தெரியாமல் டிரங்குப் பெட்டியிலோ, அஞ்சறைப்பெட்டியிலோ பணத்தை பத்திரப் படுத்தி, மகள் அழைப்பிற்கு வரும் பொழுது கொடுத்து அனுப்ப வேண்டும். இவை எல்லாமாக சேர்ந்து பாரத்தை அவள் உடலில் ஏற்றின. உடல் பாரம் காலில் இறங்க, ஒருவித வலியை மனதிலும், கால்களிலும் உணர்ந்தவளாக நடக்கத் தொடங்கினாள் ருக்மணி.
வீட்டை அடையும் பொழுது பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. காலையில் மீதம் வைத்து விட்டுப் போன ராகிக்களியைத் தட்டத்தில் போட்டு, கொஞ்சம் பருப்பு சாம்பாரை அதன் மேல் ஊற்றியபோது வெளியே இருந்து "அம்மா" என்ற வார்த்தை கோபமாய் அந்த ஓட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தது. படபடப்பாய் வெளியே வந்து ருக்கு அங்கு நின்ற தங்கராசுவைப் பார்த்து சற்று ஆச்சரியமும், அதிர்ச்சியும் அடைந்தாள்.
"என்னப்பா இந்த நேரத்துல? எதுவும் உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா?" குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.
"உன்னோட அக்கறை எல்லாம் இருக்கட்டும்...
இன்னைக்கு எதுக்கு பேங்க்ல போய் பணம் எடுத்துட்டு வந்த? எவ்வளவு எடுத்துட்டு வந்த?" என்று கோபம் குறையாமல் கேட்டான் தங்கராசு.
"அது.... அதுவந்து.... மழை காலத்துல வீடு முச்சூடும் ஒழுகுது. இரும்பு கதவு வேற கீழால துருப்புடிச்சு பேந்துக்கிட்டு நிக்குது, அதை எல்லாம் சரி பண்ணலைனா இந்த மழை காலத்துக்கு இருக்கவே முடியாது. சரி பண்ணியே ஆகணும். அதான் இருந்த காசை எடுத்து வந்தேன்" நாக்கு உலர்ந்தது அவளுக்கு.
"அதுதான் எவ்வளவுன்னு கேட்கிறேன்"
அவன் குரலில் இருந்த உக்கிரம் அவனுடையது அல்ல மருமகள் வாணியின் தூபம் என்பது ருக்மணிக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
அவள் பதில் சொல்ல எத்தனிப்பதற்குள்
"அட சண்டாளி, என் தங்கமே...உனக்கு என்னாச்சு?" வாணியின் அம்மாவின் குரல் கேட்டு வெளியே ஓடி வந்தனர் தங்கராசும், ருக்மணியும். தலையில் அடித்துக் கதறிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அருகில் மல்லாந்து விழுந்து கிடந்தாள் வாணி. அவளது தலையிலிருந்து ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.
தனது தம்பி கொடுத்த தகவலின்படி ருக்மணி பேங்கில் இருந்து பணம் எடுத்து வந்ததை அறிந்த வாணி, கணவனை உசுப்பேத்தி அனுப்பி விட்டு அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை உடைந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்த மர ஜன்னல் வழியே காதை வைத்து ஒட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நேரம் பார்த்து அங்கே வந்தாள் வாணியின் அம்மா. அம்மாவைப் பார்த்ததும் வேகமாக நகர முயன்றவள் வழுக்கி விழுந்திருந்தாள்.
தங்கராசும் ருக்மணியும் வெளியே ஓடி வந்தனர். வாணியை மடியில் கிடத்தி அழுது கொண்டிருந்தாள் அவள் அம்மா. சத்தம் கேட்டு அக்கம் பக்கத்தினர் கூடினர். கல்லுரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பக்கத்துவீட்டு சுந்தர் ஓடி தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
ருக்மணி வீட்டிற்குள் சென்று 1500 ரூபாய் பணத்தை கொண்டு வந்து தங்கராசின் சட்டை பாக்கெட்டில் திணித்து, "ஆஸ்பத்திரி செலவுக்கு வச்சுக்கோ" என்றாள். தங்கராசு தன் தாயை ஏறிட்டான், கண்கள் கலங்கின. "சீக்கிரம் கூட்டிட்டுப் போ"'என்றாள் ருக்மணி.
வாணியை ஏற்றி தங்கராசு பின்னால் அமர்ந்து அவளை தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். கவுந்தப்பாடி ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றனர். அங்கே அவளுக்கு ஸ்கேன் எடுக்கப்பட்டு பிறகு மண்டையில் தையல் போடப்பட்டது. பிறகு ஊசி , மருந்து மாத்திரை என 6700 ரூபாய் செல்வாகிப் போனது. அம்மா கொடுத்த 1500 தன்னிடமிருந்த 5000 எல்லாம் சேர்ந்து 6500 இருந்தது. சுந்தரிடம் 200 வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு தங்கராசு ,வாணி, சுந்தர் மூவரும் வீடு திரும்பினர்.
இவர்கள் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்ற அரை மணி நேரத்துக்குள் மகள் புவனாவும் தன் கணவனுடன் அழைப்புக்காக வந்தாள். ருக்மணி நாளை சாந்தா மணியிடம் கடன் வாங்கி கொடுக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தாள். அதற்குள் மகளும் மாப்பிள்ளையும் வந்துவிட , என்ன செய்வது என தெரியாமல் பரிதவித்தாள்.
"ஏம்மா ஒரு மாதிரி இருக்குற...நான் சந்தோஷமான செய்தி சொல்லலாம்னு வந்தேன்" என்றாள் புவனா.
"அடுத்த புதங்கிழம நோம்பினு தான் தெரியுமே"
"அதில்லம்மா. கடந்த மூணு வாரமா இவர் குடிக்கறத நிறுத்திட்டார்மா"
''நெசமாவா"
"ஆமாம்மா. ஒரு மாசத்துக்கு முன்னால் இவர் கூட்டாளி குடிக்கறதுனால ஈரல் கெட்டு மஞ்சக்காமாலை'ல கஷ்டப்பட்டதையும் அதுக்கப்புறம் அவங்க குடும்பம் படற கஷ்டத்தையும் பார்த்து குடிய விட்டுட்டார்"
ருக்மணி யின் மனம் மகிழ்ந்தது. அடுத்த நிமிடமே தன் மருமகளுக்கு என்ன ஆனதோ என கவலையுற்றாள். பின் புவனாவிடம் நடந்த விஷயத்தை சொன்னாள். அவள் பதறினாள். அதற்குள் பைக் சத்தம் கேட்கவே வெளியே வநதனர். தங்கராசு கைத்தாங்கலாக வாணியை வீட்டிற்கு கூட்டிச்சென்றான்.
புவனா அண்ணனைப் பார்த்து "டாக்டர் என்ன சொன்னாருண்ணா?. இப்போஎப்படி இருக்கு அண்ணி?" என்றாள்.
"பயப்பட ஒன்னுமில்ல. தையல் போட்டிருக்காங்க. மருந்து மாத்திரை கொடுத்திருக்காங்க. அஞ்சு நாள் கழிச்சு வரச்சொல்லியிருக்காங்க"
"சரிண்ணா. அடுத்த புதன் நோம்பினு அழைப்பு சொல்ல வந்தேன்..எல்லாரும் நேரமே வந்திடுங்க"
"சரிம்மா வாணி ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும். நானும் அம்மாவும் வர்றோம்"
"அப்ப நாங்க கிளம்பறோம்" என்று புவனா கணவனுடன் தன் வீட்டுக்கு கிளம்பினாள். அன்று இரவு வாணி தான் செய்த தவறுக்கு வருந்தி தங்கராசிடம் மன்னிப்புக் கேட்டாள்.
புதன்கிழமை நோம்பி அன்று காலையில் தங்கராசும் ருக்மணியும் எட்டு மணி பஸ் பிடித்து கவுந்தப்பாடியில் இறங்கினர். கடைவீதிக்குச் சென்று குழந்தைகளுக்கு துணியும் பலகாரமும் வாங்கித் தன் தாயிடம் கொடுத்தான் தங்கராசு. ருக்மணி உளம் குளிர்ந்து அகம் மகிழ்ந்து தங்கராசுவைப் பார்த்தாள்.
இருவரும் கவுந்தப்பாடி பேருந்து நிலையத்திற்குள் நுழையும்போது ஈரோட்டில் இருந்து சக்தி செல்லும் தனியார் பேருந்தும் உள்ளே வந்தது. பேருந்திற்குள் 'எதிர் நீச்சலடி..' என அனிரூத் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அங்கிருந்த நான்கைந்து பயணிகளோடு இவர்களும் ஏறிக்கொள்ள பேருந்து கிளம்பியது. இப்போது அனிரூத் ஓய்வெடுக்க 'யார் என்ன சொன்னாலும் யார் என்ன செஞ்சாலும் சொந்தமும் பந்தமும் கூட வரும்...' என வருண்பரந்தாமன் பாட தொடங்கினார்.
தவம் - கௌசல்யா ஞானேஸ்வரன், உமா மகேஸ்வரி R, மஞ்சு , கோதை
காலைப் பொழுதில் புது வாசம் கொடுக்கும் மலர்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்த மலர், அதன் சுகந்த வாசனை மனதை வருடினாலும், தனது மேவிய வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டே பதினோராவது முறையாக ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டாள். “கிருஷ்ணா…” என்ற திருமந்திரம் அவள் எண்ணங்களில் பரவி இருந்தது.
அழகிய பட்டுலு - கௌசல்யா ஞானேஸ்வரன்







