உடலும் உள்ளமும் நலந்தானா? - ஆனந்தி ஆரூரன்

 

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் உற்சாகத்துடனும் புத்துணர்ச்சியுடனும் மிளிர வேண்டுமெனில், ஆரோக்கியத்தை வாழ்வின் அடித்தளமாக இணைப்பது இன்றியமையாதது. உண்மையான ஆரோக்கியம், நம் உடலின் மையமாக விளங்கும் மூளையைப் புத்துணர்ச்சியுடன் பேணுவதில் தொடங்குகிறது. ஏனெனில், மூளையின் ஆரோக்கியத்தையும் அறிவாற்றல் திறன்களையும் மேம்படுத்துவது என்பது, முழுமையான அணுகுமுறையால் மட்டுமே சாத்தியம். உடல், மனம், சமூகத் தொடர்புகள், சீரான உணவு, போதுமான ஓய்வு மற்றும் தரமான தூக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படும் போது மட்டுமே அது சாத்தியமாகும். அப்படி ஒருங்கிணையும் வாழ்க்கை முறையில், மூளையின் நெகிழ்ச்சித்தன்மை (neuroplasticity) வலுவடையும், அறிவாற்றல் செயல்பாடுகள் கூர்மையாகும், சிந்தனை தெளிவடையும். இதன் விளைவாக, ஒட்டுமொத்த மன ஆரோக்கியம் உயர்ந்து, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியும் உயிரோட்டமும் உற்சாகமும் நிறைந்ததாக மாறும். 

மூளையைத் தூண்டுவதற்கு, தொடர்ந்து புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வது மிகவும் முக்கியம். புதிய மொழி கற்பது, இசைக்கருவி வாசிப்பது, ஓவியம் வரைவது, அல்லது புதிய தொழில்நுட்பங்களைக் கற்றுக்கொள்வது போன்ற செயல்பாடுகள், மூளையில் புதிய நரம்பு இணைப்புகளை உருவாக்கி, அதன் செயல்திறனையும் நினைவாற்றலையும் கூர்மையாக்குகின்றன. இத்தகைய தொடர்ச்சியான முயற்சிகள், மூளையின் தகவமைப்புத் திறனை வலுப்படுத்துவதோடு, முதுமை காரணமாக ஏற்படும் அறிவாற்றல் குறைபாட்டைத் தாமதப்படுத்தவும் உதவுகின்றன. கற்றல் திறனுக்கு ஓர் சிறந்த உதாரணமாக, ஒருவர் தினமும் 15 நிமிடங்கள், மொழியை கற்கும் செயலியைப் பயன்படுத்தி (Duolingo) ஸ்பானிஷ் மொழியைக் கற்று, ஒரு வருடத்திற்குள் அடிப்படை உரையாடல்களை எளிதாக நடத்த முடிந்தது. இந்தச் செயல்பாடு அவரது நினைவாற்றலையும், புதிய தகவல்களைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனையும் வியக்கத்தக்க வகையில் மேம்படுத்தியது.

பல்வேறு வகைமை புத்தகங்களை (different genre) வாசிப்பது ஒருவருக்கு மனதளவிலும், மூளையின் செயல்பாட்டிலும் புத்துணர்ச்சி அளிக்கும் செயல். புதினங்கள், கட்டுரைகள், கவிதைகள் என எதுவாக இருந்தாலும், தொடர்ந்து வாசிக்கும் போது அது மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, புரிதல் மற்றும் விமர்சன சிந்தனையை (critical thinking) வளர்க்கிறது. ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழக (Stanford University) உள்ளிட்ட நரம்பியல் ஆய்வாளர்களின் ஆராய்ச்சிகள், இலக்கியப் படைப்புகளை நுணுக்கமாக வாசிப்பது மூளையின் பல சிக்கலான அறிவாற்றல் செயல்பாடுகளுக்கு (complex cognitive functions) தீவிரப் பயிற்சி அளிப்பதையும், உணர்வுபூர்வ வாசிப்பு இரத்த ஓட்டத்தை அதிகரித்து, புத்துணர்ச்சி அளிப்பதையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

அதுவே ஒருவர் சிந்தனையுடன் எழுதும்போது, அது மூளையின் பல்வேறு செயல்பாடுகளை ஒரே நேரத்தில் தூண்டுகிறது. இது வாசிப்பைப் போலவே பல எண்ணப் பாதைகளையும், நுணுக்கமான பகுதிகளையும் இயக்கினாலும், எழுதுதலில் கூடுதல் ஆழமான செயல்பாடுகள் தேவைப்படுகின்றன. எழுத்து என்பது வெறும் வார்த்தைகளை உருவாக்குவது அல்ல; ஒரு எண்ணத்தைத் தெளிவாக வடிவமைப்பது முதல், அதை அழகியலோடு வெளிப்படுத்துவது வரை, மூளை பல்வேறு நிலைகளில் இயங்குகிறது. இது மனதில் சிதறிக்கிடக்கும் எண்ணங்களை வடிகட்டி, கூர்மைப்படுத்தி, அவற்றை வாசகனுக்குப் புரியும்படி கட்டமைத்து வெளிப்படுத்தும் நுண்ணிய கலை ஆகிறது. தினமும் எழுதும் பழக்கம் உள்ளவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை, உணர்வுபூர்வமாக அணுகுவதோடு, சிக்கலான விஷயங்களைப் பகுத்தறியும் திறனையும் வளர்த்துக் கொள்கிறார்கள். அறிவியல்பூர்வமாக, வாசிப்பு மற்றும் எழுதுதல் ஆகிய இரண்டும், மூளையில் 'சினாப்டிக் நெகிழ்வு தன்மையை' (synaptic plasticity) எனப்படும் நிகழ்வை ஊக்குவித்து, நரம்பியல் அணுக்களின் (neurons) புதிய தொடர்புகளை ஏற்படுத்த உதவுகின்றன. 

கல்வி சார்ந்த பாட்காஸ்ட்கள் (podcasts) மற்றும் ஆடியோ புத்தகங்கள் செவிவழி கற்றலை தூண்டுகின்றன. மூளையின் 'செவிப்புலன் புறணியை' (Auditory cortex) தூண்டி, உணர்ச்சி மற்றும் அறிவாற்றல் மையங்களை இணைத்து, நினைவாற்றலை வலுப்படுத்துகின்றன. உரையாடல் பாணியும், கதைசொல்லல் முறையும் சிக்கலான கருத்துகளை எளிமையாக்கி, பயணம் அல்லது வேலைகளின்போது மன அழுத்தமில்லாத கற்றலை உருவாக்குகின்றன. குரல் தொனி மற்றும் இடைநிறுத்தங்கள் கவனத்தை மையப்படுத்தி, தகவலை நீண்ட நேரம் மனதில் தக்கவைக்கின்றன. தமிழ் பாட்காஸ்ட்கள், சொற்களையும் உச்சரிப்பையும் கற்பிக்க, ஆங்கில ஆடியோ புத்தகங்கள் மொழி புலமையை மேம்படுத்துகின்றன. நேரத்தை திறம்பட பயன்படுத்தி, மனதை புத்துணர்ச்சியாக வைத்து, விமர்சன சிந்தனையை ஊக்குவிக்கின்றன.

குறுக்கெழுத்துப் புதிர்கள் மற்றும் செஸ் போன்ற மூளை விளையாட்டுகளில் ஈடுபடுபவர்கள், தங்கள் அறிவாற்றல் திறன்களில் தனித்துவமான மேம்பாடுகளை உணர்கிறார்கள். குறுக்கெழுத்து விளையாடுபவர்கள், தங்கள் சொற்களஞ்சியம் விரிவடைவதையும், மறைமுகமான தடயங்களிலிருந்து துல்லியமான வார்த்தைகளைக் கண்டறியும் வேகம் அதிகரிப்பதையும் தெளிவாக உணர்கிறார்கள். இது அன்றாட உரையாடலிலும், எழுத்திலும் சரியான சொற்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் திறனை மேம்படுத்துகிறது. மறுபுறம், செஸ் விளையாடுபவர்கள், தங்கள் தர்க்கரீதியான சிந்தனை கூர்மையடைவதையும், ஒரு முடிவெடுப்பதற்கு முன் அதன் பல சாத்தியமான விளைவுகளை முன்னரே கணிக்கும் திறனையும் உணர்கிறார்கள். இது சிக்கலான சூழ்நிலைகளில் சிறந்த முடிவுகளை எடுக்க அவர்களுக்கு உதவுகிறது. .

பொதுப் பேச்சு மற்றும் விவாதங்களில் பங்கேற்பது, மனதை ஒரு புதிய பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது, அங்கு மூளையின் செயல்பாடுகள் வியத்தகு மாற்றங்களை அனுபவிக்கின்றன. இந்த செயல்பாடுகள் மூளையின் முன்மூளைப் புறணி (prefrontal cortex) மற்றும் உணர்ச்சி மையங்களை (emotional centers) தூண்டி, சிந்தனையின் தெளிவையும், உணர்வின் ஆழத்தையும் ஒருங்கிணைக்கின்றன. ஒருவர் தங்கள் கருத்துகளைத் தர்க்கரீதியாகவும், தெளிவாகவும் தொகுத்து வெளிப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறார், இது சொல்வளத்தை வளப்படுத்துவதோடு, சிந்தனையின் வேகத்தையும், நுண்ணறிவையும் மேம்படுத்துகிறது. விவாதங்களில், எதிராளியின் கருத்துகளை உடனடியாகப் புரிந்து, பதிலளிக்கும் திறன், மூளையின் பகுப்பாய்வு ஆற்றலையும் (analytical processing), உடனடி முடிவெடுக்கும் திறனையும் (real-time decision-making) கூர்மைப்படுத்துகிறது. இந்தச் செயல்பாடு, மூளையின் நெகிழ்வுத்தன்மையை (neuroplasticity) வளர்த்து, மனதை எப்போதும் புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருக்கிறது.

'சமூகத் தொடர்புகள்', மனித மூளையின் வளர்ச்சிக்கு மிகவும் அவசியமானவை. நேர்மறையான தொடர்புகளில் ஈடுபடும் போது, மூளை நம்பிக்கை மற்றும் பிணைப்பை ஊக்குவிக்கும் ஆக்ஸிடோசின் என்னும் ஹார்மோனையும், மகிழ்ச்சியைத் தூண்டும் டோபமைனையும் வெளியிடுகிறது. இதனால், மன அழுத்தத்துக்குக் காரணமான கார்டிசோல் குறைந்து, புத்துணர்ச்சி அதிகரிக்கிறது. 

அன்றாட நடைப்பயிற்சியிலிருந்து தீவிரமான உடற்பயிற்சிகள் வரை, அனைத்து விதமான உடல் செயல்பாடுகளும் டோபமைன், செரோடோனின் மற்றும் எண்டோர்பின்கள் ஆகியவற்றின் சக்திவாய்ந்த கலவையை உடனடியாக மூளைக்குள் பாய்ச்சுகின்றன. இது ஒரு உடனடி "மகிழ்ச்சி வேதிப்பொருள் குமிழி குளியலை" (Neurochemical Bubble Bath) உருவாக்கி, மனநிலையை உயர்த்தி, பதட்டத்தைக் குறைத்து, இயற்கையான புத்துணர்ச்சியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கும், மன ஆரோக்கியத்திற்கான நேரடித் தீர்வாகச் செயல்படுகிறது. மேலும், உடற்பயிற்சியானது உடலின் இரத்த ஓட்டத்தை அதிகரித்து, நியூரோஜெனிசிஸ் (Neurogenesis) எனப்படும் புதிய நரம்பு செல்களின் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கிறது. இது மனச்சோர்வின் அபாயத்தை 30% வரை குறைப்பதுடன், மூளையின் சுற்றுகளை மாற்றியமைத்து மனத்திறன், கவனம், மற்றும் உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை மேம்படுத்துகிறது. குறிப்பாக, உயர் தீவிர இடைவெளிப் பயிற்சி ((High-Intensity Interval Training-HIIT), நினைவாற்றலையும் கவனத்தையும் கூர்மைப்படுத்தும் BDNF (Brain-Derived Neurotrophic Factor) என்ற புரதத்தின் அளவை கணிசமாக உயர்த்துவதன் மூலம், மூளையின் உகந்த செயல்பாட்டிற்கு அத்தியாவசியமான அற்புதமான மருந்தாகவே அமைகிறது.

இவற்றோடு, வழக்கமான பழக்கவழக்கங்களை மாற்றுவது மூளையைத் தூண்டி, எச்சரிக்கையாக வைத்திருக்க உதவுகிறது. உதாரணமாக, அதிகம் பயன்படுத்தாத கையால் பல் துலக்குவது அல்லது வழக்கமான பாதையைத் தவிர்த்து புதிய பாதையில் நடப்பது போன்ற சிறிய மாற்றங்கள், மூளையை புதிய நரம்புப் பாதைகளை உருவாக்கத் தூண்டி, அறிவாற்றல் நெகிழ்ச்சித்தன்மையை வளர்க்கின்றன. அதேபோல், இயற்கையில் நேரம் செலவிடுவது, மனதிற்கு ஒரு மந்திரத் தொடுதலை அளிக்கிறது. ஒரு பசுமையான பூங்காவில் 20 நிமிட நடைபயிற்சி செய்யும்போது, மரங்களின் மென்மையான அசைவும், பறவைகளின் இனிய ஒலியும் மன அழுத்தத்தைக் கரைத்து, கவனத்தை கூர்மைப்படுத்துகின்றன. இதனால், மனம் புத்துணர்ச்சி பெறுவதோடு, மூளையின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும், உணர்ச்சி சமநிலையும் (emotional equilibrium) கணிசமாக மேம்படுகின்றன. இவ்வாறு, இயற்கையின் அரவணைப்பும், பழக்கவழக்கங்களின் மாற்றமும் மன ஆரோக்கியத்தை வளர்த்து, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் உற்சாகத்துடன் அனுபவிக்க வழிவகுக்கின்றன

மன அழுத்தமோ அல்லது சோர்வையோ ஒருவர் உணரும்போது, குளிப்பது மனதை புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருக்க ஒரு சிறந்த வழியாகும். உதாரணமாக, ஒரு நீண்ட வேலை நாள் அல்லது கடும் தேர்வு நெருக்கடிக்குப் பிறகு ஏற்படும் உடல் மற்றும் மனச் சோர்வு, உடலில் கார்டிசோல் போன்ற மன அழுத்த ஹார்மோன்களின் அளவை அதிகரிக்கச் செய்யும். இத்தகைய சூழலில், வெதுவெதுப்பான நீரில் குளிக்கும்போது, நீரின் இதமான வெப்பம் பாராசிம்பதெடிக் நரம்பு மண்டலத்தைத் (parasympathetic nervous system) தூண்டி, தசைகளில் உள்ள இறுக்கத்தைத் தளர்த்துகிறது. இது மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, உடலில் உடனடி அமைதி உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. 

பல்பணி (multitasking) செய்வதைக் குறைப்பது, அல்லது தொடர்ச்சியாக தொலைக்காட்சி பார்ப்பது (binge-watching) போன்ற செயல்களைத் தவிர்ப்பது மன ஆற்றலைப் பாதுகாக்கிறது. ஒரு பணியில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவது (single-tasking) அல்லது ஆழ்ந்த வேலை (deep work) மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, செயல்திறனை உயர்த்துகிறது. இந்த ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட அணுகுமுறை, மூளையின் முன்மூளைப் புறணியை (prefrontal cortex) தூண்டி, கவனத்தை கூர்மைப்படுத்துவதோடு, மன அழுத்தத்தைக் குறைத்து, அறிவாற்றல் திறனை மேம்படுத்துகிறது.

குறுகிய வீடியோக்களை (Shorts/Reels) தொடர்ந்து பார்ப்பது, உங்கள் மூளையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது. மனித மூளை இயல்பாகவே புதுமையை விரும்புகிறது. ஒவ்வொரு முறை நீங்கள் ஸ்க்ரோல் செய்து புதிய வீடியோ பார்க்கும் போது, மூளையில் 'டோபமைன்' எனப்படும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் நரம்புக் கடத்தி சுரக்கிறது. இதனால் உடனடி திருப்தி கிடைத்த உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஆனால் இந்த “சிறு வெகுமதி உணர்வு” அடிக்கடி நிகழ்ந்தால், மூளை அதற்கு பழகி விடுகிறது. அதன் விளைவாக கவனச் சிதறல் அதிகரிக்கலாம்; நீண்ட நேரம் ஆழமாக சிந்திக்க முடியாமல் போகலாம்.
எப்போதும் உடனடி திருப்தி தரும் விஷயங்களைத் தேடும் பழக்கம் வளரலாம். மேலும், முடிவெடுத்தல், கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல் மற்றும் ஒரு விஷயத்தில் நீண்ட நேரம் கவனம் செலுத்துதல் போன்ற முக்கியமான செயல்களுக்குப் பொறுப்பான மூளையின் முன் பகுதி (prefrontal cortex) இந்தத் தொடர் பழக்கத்தால் பலவீனமடையலாம் என்று நரம்பியல் நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். 

தரமான தூக்கம் மூளையின் ஆரோக்கியத்துக்கு அடிப்படையாக அமைகிறது, ஏனெனில் இரவில் 7–9 மணி நேர தூக்கம் கிடைக்கும் போது, நினைவாற்றல் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு கற்றறிந்தவை உறுதியாகச் சேமிக்கப்படுகின்றன. தூக்கத்தின் ஆழமான கட்டங்களில், கிளிம்பாடிக் மண்டலம் (glymphatic system) செயல்பட்டு, மூளையில் தேங்கும் நச்சுகள் மற்றும் அமிலாய்டு-பீட்டா (Amyloid-β) போன்ற தீங்கு விளைவிக்கும் புரதங்களை நீக்குகிறது. இந்த சுத்திகரிப்பு, மூளையின் ஆரோக்கியத்தை பராமரித்து, அறிவாற்றல் திறனை மேம்படுத்துவதுடன், நரம்பு சிதைவு நோய்களின் அபாயத்தைக் குறைக்கிறது; தினமும் நிலையான நேரத்தில் தூங்குவதும், படுக்கைக்கு முன் திரைகளைத் தவிர்ப்பதும் ஆழ்ந்த தூக்கத்தை உறுதிசெய்கிறது. உணவு 
மற்றும் ஊட்டச்சத்து, மூளையின் செயல்பாட்டுக்கு முக்கியமானது; 
ஒமேகா-3 கொழுப்பு அமிலங்கள் நிறைந்த சால்மன் மீன், ஆளி விதைகள், வால்நட்ஸ் போன்ற உணவுகள்; பெர்ரி பழங்கள்; அடர் பச்சை இலைக் காய்கறிகள்; முட்டைகள் (Choline); மஞ்சள் (curcumin) மற்றும் டார்க் சாக்லேட் (flavonoids) போன்ற உணவுகள், மூளையின் ஆரோக்கியத்தையும் நரம்பு செல்களின் பாதுகாப்பையும் மேம்படுத்துகின்றன. 

மூளைக்கும் குடலுக்கும் இடையேயான இருவழித் தொடர்பு பொதுவாக ‘மூளை-குடல் இணைப்பு’ (Brain-Gut Axis) என அழைக்கப்படுகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பின் மையத்தில், குடலில் உள்ள நன்மை பயக்கும் நுண்ணுயிர்களின் தொகுப்பான மைக்ரோபயோம்கள் (Microbiome) முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. புதிய அறிவியல் தரவுகளின்படி, இந்த நுண்ணுயிரிகள் வெறும் செரிமானச் செயல்பாட்டிற்குத் துணை புரிவது மட்டுமல்லாமல், செரோடோனின், டோபமைன் போன்ற மனநிலையை ஒழுங்குபடுத்தும் நரம்புக் கடத்திகளை (Neurotransmitters) உற்பத்தி செய்வதன் மூலம் நம்மை ஆளுகின்றன. இதன் நேரடி விளைவாக, மைக்ரோபயோம்கள் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் திறனை (Stress Resilience) மேம்படுத்துகின்றன. மேலும், கவனம், நினைவாற்றல், உணர்ச்சி சமநிலை உள்ளிட்ட அனைத்து அறிவாற்றல் அம்சங்களையும் உறுதிப்படுத்துவதிலும் அவை இன்றியமையாத பங்களிப்பை வழங்குகின்றன.


நுண்ணுயிர்களின் தொகுப்பின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிக்கு புரோபயோடிக்ஸ் (probiotics) மற்றும் ப்ரீபயோடிக்ஸ் (prebiotics) இரண்டும் இன்றியமையாதவை. புரோபயோடிக்ஸ் என்பது உடலில் நேரடியாக சேர்க்கப்படும் உயிருள்ள நன்மை தரும் நுண்ணுயிரிகள். இவை குடலுக்குள் சென்று தீங்கு விளைவிக்கும் கிருமிகளை அடக்கி, செரிமானத்தையும் நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்தையும் வலுப்படுத்துகின்றன. தயிர், கெஃபிர், கிம்ச்சி போன்ற நொதித்த உணவுகளில் இவை நிறைந்துள்ளன. இதற்கு மாறாக ப்ரீபயோடிக்ஸ் என்பது நன்மை தரும் பாக்டீரியாக்களுக்கு உணவாக விளங்கும் நார்ச்சத்து நிறைந்த உணவுகள். வெங்காயம், பூண்டு, காய்கறிகள், பழங்கள், முழுதானியங்கள், வெந்தயம் போன்ற உணவுகளில் இவை கிடைக்கின்றன. ஒருவேளை புரோபயோடிக்ஸ் குடலுக்குள் நல்ல பாக்டீரியாக்களை நேரடியாக கொண்டு வருமானால், ப்ரீபயோடிக்ஸ் அவற்றிற்கு ஊட்டமளித்து வளரவைக்கின்றன. இரண்டும் இணைந்து செயல்படும் போது, அதனை சின்பயாடிக்ஸ் (symbiotics) என அழைக்கின்றனர்; இது குடல் ஆரோக்கியத்தையும் ஊட்டச்சத்து உறிஞ்சுதலையும் மேம்படுத்தி, மனநிலையையும் நோய் எதிர்ப்பு மண்டலத்தையும் ஒருங்கிணைக்கிறது. இதன் எதிர்ப்புறமாக, அதிகச் சர்க்கரை மற்றும் செயற்கை சேர்மங்கள் நிறைந்த பதப்படுத்தப்பட்ட உணவுகள் மைக்ரோபயோம்களின் சமநிலையை சிதைத்து, தீங்கு விளைவிக்கும் பாக்டீரியாக்களின் வளர்ச்சிக்கு வழி வகுக்கின்றன என்பதும் ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன.

போதுமான அளவு தண்ணீர் குடிப்பது உடலுக்கு மட்டுமல்ல, மூளையின் செயல்பாட்டிற்கும் மிக அவசியம். நீரிழப்பு (dehydration) ஏற்படும்போது, அது கவனம் செலுத்தும் திறனையும், அறிவாற்றல் செயல்பாட்டையும் நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. நீரிழப்பின் முக்கிய அறிகுறிகளாக தலைவலி, சோர்வு, மனக்குழப்பம் மற்றும் மலச்சிக்கல் போன்றவை ஏற்படலாம். சரியான அளவு தண்ணீர் குடிப்பது, இந்த அறிகுறிகளைத் தடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த உடல்நலனையும் மேம்படுத்தி, அன்றாடப் பணிகளில் சிறப்பாகச் செயல்பட உதவுகிறது.

புத்துணர்ச்சியான வாழ்வின் ரகசியம், நாம் எந்த நினைவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து உள்ளுக்குள் சேமிக்கிறோம் என்பதில் தான் இருக்கிறது. மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கும் எதிர்மறை உணர்வுகளுக்கு மாறாக, மகிழ்ச்சி, நன்றியுணர்வு போன்ற நேர்மறை எண்ணங்கள் நிறைந்த நினைவுகள் நமக்கு சிறந்த உடல் மற்றும் மன நலத்தையும் நீடித்த புத்துணர்ச்சியையும் அளிக்கின்றன.

மனதைப் புத்துணர்ச்சியுடன் வைத்திருப்பது என்பது ஒரு நாள் வேலை அல்ல; அது ஒவ்வொரு நாளும் சிந்தனையால், செயலால், உணர்வால், உணவால், உறவால், ஓய்வால் நிரம்பும் ஒரு பயணம். அறிவைத் தூண்டும் வாசிப்பும், எண்ணங்களை விடுவிக்கும் எழுத்தும், உற்சாகத்தை ஊட்டும் உடற்பயிற்சியும், அமைதியைத் தரும் தியானமும்—இவை அனைத்தும் மனதின் ஒளியை ஒவ்வொரு நாளும் மீண்டும் ஒளிரச் செய்கின்றன. புத்துணர்ச்சி என்பது உடலின் சுறுசுறுப்பில் மட்டும் இல்லை; அது மனதின் நுண்ணுணர்விலும், உள்ளத்தின் அமைதியிலும் வாழ்கிறது. ஒரு சிறிய பசுமைத் தாவரத்திற்கு நீர் ஊற்றுவது, ஒரு குழந்தையின் கேள்விக்கு பதில் சொல்வது, ஒரு பழமொழியில் புதுமை காண்பது போன்ற சிறிய தருணங்கள்கூட புத்துணர்ச்சியின் விதைகள். புத்துணர்ச்சி என்பது ஒரு நிலை அல்ல; அது நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியிலும் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் ஒரு மனநிலை.


மனித வளமும், பயிற்சி வகுப்புகளும் - ஆரூரன் விஸ்வநாதன்

 


குடிசை வீட்டுக் கிழவி - கௌசல்யா பாஸ்கர்


யார் அந்தக் குடிசை வீட்டைக் கடந்து சென்றாலும், இரண்டு காதுகளையும் பொத்திக் கொண்டே வேகமாகக் கடந்து செல்வர். தப்பித் தவறிக் கூட அந்தக் கிழவியிடம் நின்று பேசிவிட மாட்டார்கள். அந்த அளவிற்கு வசைபாடும் வார்த்தைகள்.

ஓங்கி வளர்ந்த பாதாமி மரங்கள், அகலமான‌ இலைகளுடனும், அடர்த்தியான கிளைகளுடனும், ஆதவனின் வெப்பத்தை அனுமதிக்காமல் படர்ந்திருந்தது. பாதாமி மரங்கள் நிழலைத் தந்தாலும், கீழே விழுந்த இலைகளுக்குள் பூரான், தேள் போன்றவைகளும் ஒளிந்து கொள்ளும். அந்தப் பாதாமி மரங்களின் நிழலைப் போர்த்திய படி, பாசம் ஏறிய சுவற்றுடன் நின்று கொண்டிருந்தது இராமாயிக் கிழவியின் குடிசை வீடு.

எழுபது வயதான இராமாயிக் கிழவி தன் சுயநினைவு மறந்து வருவோர், போவோர்களை எல்லாம் வீண் வார்த்தைகளால் வசைபாடிக் கொண்டிருந்தார். கவனிக்க ஆளின்றி, தானே சமைத்து உண்ணும் அளவிற்கு நினைவு இருந்தது. அதிலும் ஒரு சில நாள் அடுப்பில் வைத்திருக்கும் உணவை மறந்து விட்டால் தீய்ந்து கருகிவிடும். அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் கருகிய வாடையைக் கண்டு அடுப்பை அணைத்து விட்டுச் செல்வர். புதிதாக வரும் நபர்களுக்கு இந்த இராமாயிக் கிழவி பேசுவது கடும் கோபத்தை உண்டு பண்ணும். அந்த அளவிற்குக் குரூரக் வார்த்தைகள்.

சர்க்கரையின் அளவு அதிகமாகவும், கவனிக்க ஆளின்றியும் இந்தக் கிழவியின் பயமும், உடல் நிலையும் சேர்ந்து மனநிலையை இந்த அளவிற்கு மாற்றி இருந்தது. வழியில் போவோரும், வருவோரும் இந்தக் கிழவியின் குரூர வார்த்தைகளைக் கேட்டு கோபத்துடன் கடந்து சென்றாலும், பர்வதம் அம்மாவால் மட்டும் இந்தக் கிழவியின் மேல் கோபம் கொள்ள முடியவில்லை.

நாற்பத்தெட்டு வயதான பர்வதம் அம்மாள் நல்ல சிகப்பு நிறத்துடன், சராசரி உயரமும், கூடவே நிதானத்தையும், சமயோசித புத்தியும் கொண்டவர். எழுபதுகளில் பள்ளி இறுதியை முடித்த பெருமைக்கு உரியவர். இவர் தன் இருபத்து ஒன்றாவது வயதில் மாணிக்கத்தின் கரம் பிடித்து இந்த ஊருக்கு வந்திருந்தார்.

கணவர் மாணிக்கம் தொடக்கக்கல்வி ஆசிரியராக இருந்து இப்பொழுது தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வருகிறார். பணி ஓய்வுக்காகக் காத்திருப்பவர். இவர்களுக்கு அசோக் என்று இருபத்தெட்டு வயதில் மகன் இருக்கிறான். இருவரும் நேரம் கிடைக்கும் பொழுதெல்லாம் இராமாயிக் கிழவியிடம் பண்பான மொழியில் பேசுவதும், அன்பாக அவர் பேசுவதை கேட்பதும், அவருக்குத் தேவையான பழங்கள் வாங்கித் தருவதும் எனச் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

"ஏங்க, இந்த வாரம் ராமாயி அக்காவிற்கு சுகர் ஏறாத பழமாப் பார்த்து வாங்கிட்டு வாங்க. சீக்கிரம் வேலையை முடிச்சிட்டுப் போய் பார்த்துட்டு வரலாம்" என்றார் பர்வதம் அம்மாள். "ஆமாம், அவரால் தானே இன்று…" என்று தழுதழுத்த நாவில் வார்த்தைகள் வராமல் ஒளிந்து கொண்டது மாணிக்கத்திற்கு.

இந்த இருபத்தெட்டு வருடங்களில் மாணிக்கத்தின் ஓட்டு வீடு கான்கிரீட் வீடாக தன்னைப் புதுப்பித்து இருந்தது. அதுபோல அந்த ஊரில் இருந்த சிறு சிறு பெட்டிக்கடைகளும் பேக்கரிகள், உணவகம் என நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியில் தன்னை கொஞ்சம் மிடுக்காக மாற்றி இருந்தது. ஆனால் இராமாயிக் கிழவி மட்டும் கணவர் பிரிந்த பிறகு தன் வீட்டைப் புதுப்பிக்காமல் அதே வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தார். வருடம் ஒருமுறை சுவற்றிற்கு வெள்ளை அடிப்பதுடன் சரி. உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்ட பின் அதுவும் நின்று போயிருந்தது.

ஆம், சுமார் இருபத்து ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இராமாயிக் கிழவிக்கு நாற்பத்து ஐந்து வயது. அசோக் மூன்று வயது குழந்தை. குடியிருப்புகள் அதிகம் இல்லை என்றாலும் கூப்பிடு தூரத்தில் வீடுகள் இருந்தன. இரண்டு பெருநகரங்களை இணைக்கும் சாலை என்பதால் மணிக்கு நான்கைந்து வாகனங்களையாவது பார்க்கும்படி இருந்தது. தை மாதம் கரும்பு லாரிகளும் அவ்வப்போது சென்று கொண்டிருந்தது. 

பொங்கல் முடிந்த அடுத்த நாள் காலையில் இராமாயிக்கிழவி குடிநீர்க் குழாயில் நீர் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள் பெரும் வாக்குவாதமும் சண்டையும் செய்து கொண்டு. சுற்றி இருப்பவர்கள் இராமாயிடம் சண்டையிட முடியாமல் ஒதுங்கி நின்றனர். மூன்று நாட்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே குடிநீர் வருவதால் சண்டைகளுக்குப் பஞ்சம் இருக்காது. சண்டையிடுவதிலும், எதிரியை நுணுக்கமான வார்த்தைகளால் தாக்குவதும் இராமியின் தனித்திறமை. ஆகையால் அவளிடம் யாரும் பேச்சுக் கொடுக்க பயப்படுவார்கள்.

தண்ணீர்க் குடத்தை இடுப்பில் ஒன்றும், தலையில் சும்மாடு கூட்டி ஒன்றும் வைத்துக் கொண்டு வீட்டிற்குக் கிளம்பத் தயாரானாள் இராமாயி. 

அப்பொழுது தான் அந்த சம்பவம் நடந்தேறியது. மூன்று வயதுக் குழந்தையாக இருந்த அசோக் கரும்பை கையில் வைத்துக்கொண்டே சாலையின் நடுவில் வந்துவிட்டான் லாரி ஒன்று வருவதை கவனிக்காமல். கவனித்தாலும் அச்சிறு வயதில் அவனுக்கு எதுவும் தெரியப் போவதில்லை.

குடத்தை இடுப்பில் வைத்த ராமாயி "அடேய்! கிறுக்கு பயலே" என்று தண்ணீருடன் இரண்டு குடங்களையும் கீழே போட்டுவிட்டு தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓடிச் சென்று அசோக்கை வாரி அணைத்துக் கொண்டு சாலையின் அந்தப்புரம் ஓடினாள். தண்ணீர்க் குடங்கள்‌ கீழே விழுந்து உடைந்தது ‘பொத்’ என்ற சத்தத்துடன். காலில் கூர்மையான கல் குத்தி ரத்தம் பீறிட்டது. ஆனால் வலி நரம்புகள் யாவும் துண்டிக்கப்படிருந்தது இராமாயிக்கு. "ஏன்டா மவனே, ஊட்டுல எல்லாருக்கும் உன்னப் பாத்துக்கிறத விட என்னடா வேல வேண்டிக் கிடக்கு?" என்றாள் முத்தமழையைப் பொழிந்து கொண்டே. ஆம். குழந்தைப் பேறு இல்லாத இராமாயின் வேதனைகள் அனைத்தும்‌ அசோக்கைக் காப்பாற்றியதில் கரைந்து கொண்டு இருந்தன. அதற்குள் கூடிய கூட்டத்தில் "நூலிழையில் தப்பிச்சுட்டடா பயலே" என்று கூறினர் சிலர். சிலரோ “கடவுளுக்குத் தான் நன்றி சொல்லனும்” என்றனர்.

நடந்த அசம்பாவிதத்தை கேட்டு பர்வதம் அம்மாவும், மாணிக்கமும் ஓடி வந்தனர். அசோக்கை இராமாயிடமிருந்து வாங்கிய பர்வதம் இராமாயின் இரு கரங்களையும் தன் ஒரு கையில் பற்றி கொண்டு "ரொம்ப நன்றி ராமாயிக்கா" என்றார் கண்ணீருடன். "பரவால்ல பருவதம் புள்ளைய பத்திரமா பாத்துக்கோ, அப்புறம் அய்யோனாலும் வராது, அழுது புலம்பினாலும் கிடைக்காது" என்ற படி தன் உடைந்த தண்ணீர் குடங்களை எடுக்கச் சென்றாள் இராமாயி.

எத்தனை சுக துக்கங்களைக் கடந்து வந்திருந்தாலும் அன்றைய நிகழ்வும் இராமாயி தன் உயிரை துச்சமாக நினைத்து அசோக்கைக் காப்பாற்றியதும் இன்று வரை மனதில் அழியாப் பதிவாய் இருந்தது பர்வதம் அம்மாவுக்கும் மாணிக்கத்திற்கும். அந்த நன்றிக் கடனை அடைக்கத் தான் முடியுமா என்ன? இன்று மட்டுமல்ல இராமாயின் முடிவுக் காலம் வரை இப்பயணம் தொடரும் என்று மனதில் நினைத்தார் பர்வதம்.

ஐந்து விரல்கள் - ரிதன்யா ஷங்கர்

கதையின் தலைப்பு "ஐந்து விரல்கள்" என வைக்கக் காரணம், நம் வாழ்க்கையில் நாம் பலவிதமான மனிதர்களைச் சந்திப்போம். சிலர் நல்ல குணத்துடன் இருப்பார்கள்; சிலர் நல்லதும் கெட்டதும் கலந்திருப்பார்கள்; இன்னும் சிலர் முழுவதுமாகத் தீய குணத்துடன் இருப்பார்கள். சிலரோ தங்களுக்குத் தேவையானவர்களிடம் மட்டும் நல்லவர்களாகவும், மற்றவர்களிடம் தீயவர்களாகவும் நடந்துகொள்வார்கள்.

இந்த "தேவையானவர்கள்" யார் என்று பார்த்தால், அவர்கள் சொல்லும் அனைத்திற்கும் ஆமாம் சாமி போடுபவர்கள். உண்மையைச் சொல்லி, அவர்களை முன்னேற்றப் பாதையில் கொண்டுசெல்ல நினைப்பவர்கள் அவர்களுக்குத் தேவையில்லாதவர்களாகி விடுகிறார்கள்.

நான் சில மாணவர்களிடம் இப்படிப்பட்ட குணங்களைக் கண்டிருக்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி ஒரு கதை மூலம் பார்ப்போம்.

கதைக்குள் செல்வதற்கு முன் தேவதைகளைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். தேவதைகள் வானத்தில் இருந்து வருவார்கள், மாயாஜாலம் செய்வார்கள் என்று பல கற்பனைகள் உண்டு. ஆனால் உண்மையில் தேவதைகள் நம்முடன் தான் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வேறு யாருமல்ல, ஆசிரியர்களே! ஒழுக்கமான மாணவர்களை உருவாக்கத் துடிக்கும் அவர்களின் அன்பு தூய்மையானது.

ஆனால் இந்தக் கதையில் வரும் சில மாணவர்கள், ஆசிரியர்களின் அன்பையும் அவர்கள் முன்னேற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒரு நண்பர் கூட்டத்தை அமைத்துக்கொண்டு, சரி எது தவறு எது என்று சுட்டிக்காட்டக்கூடத் தெரியாமல், எதற்கெடுத்தாலும் ஜால்ரா போடுவார்கள். ஆசிரியரை ஏமாற்றுவதாக நினைத்து, தங்களையே ஏமாற்றிக்கொண்டு, வாழ்க்கையில் உருப்படாமல் போனவர்களே அதிகம். 



மனோஜ் என்றொரு மாணவன் இருந்தான். அவனது பெற்றோர் நன்கு படித்தவர்கள். அதனால் சிறு வயதிலிருந்து பள்ளி முடியும் வரை அவன் ஒரே பள்ளியில்தான் படித்தான். ஐந்தாம் வகுப்பு வரை நல்ல நண்பர்களுடன் பழகி, நல்ல குணத்துடன் நன்கு படித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஆறாம் வகுப்பு வரும்போது, அவனது நண்பர்கள் அதிகக் கட்டணம் காரணமாக வேறு பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டார்கள்.

மனோஜ் ஆறாம் வகுப்பிற்குச் சென்றான். அங்கு அனைவரும் புது நண்பர்கள். யாருடன் சேர்வது என்று தெரியாமல் பயத்துடன் எப்போதும் முதல் வரிசையில் அமரும் மனோஜ், அன்று கடைசி இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தான்.

அங்கு ஏற்கெனவே மூன்று மாணவர்கள் வேறு பள்ளியிலிருந்து குழுவாக வந்திருந்தனர். மனோஜைத் தனியாகப் பார்த்த அந்த மூவரும், "இவன் தனியாக இருக்கிறான். இவனை நம்முடன் சேர்த்துக்கொண்டால் நால்வர் ஆவோம்" என்று நினைத்து, அவனைத் தங்களுடன் சேர்த்துக்கொண்டார்கள்.

ஆனால் மனோஜுக்கு ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர்கள் மீது ஒரு பதற்றம் இருந்தது. 'இவர்கள் நல்ல நண்பர்கள்தானா?' என்று அவனுக்குள் சந்தேகம் எழுந்தது. இருப்பினும் அவர்களுடன் சேர்ந்துவிட்டான்.

அந்த மூவரும் எல்லா ஆசிரியர்களைப் பற்றியும் கேலி கிண்டல் செய்தார்கள். இதைப் பார்த்த மனோஜ், "ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டான். அதற்கு அவர்கள், "நீ உயர்நிலைப் பள்ளிக்கு வந்துவிட்டாய். இப்படிப் பேசினால்தான் மாஸ். அப்போதுதான் எல்லாரும் நம்மை மதிப்பார்கள்" என்று கூறினார்கள்.

முதலில் அவர்களின் கேலி கிண்டலுக்கு மயங்காமல் இருந்த மனோஜ், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் சிரிக்க ஆரம்பித்தான். அதுமட்டுமல்ல, நல்ல மதிப்பெண் வாங்கிக்கொண்டிருந்த அவன், படிப்பதை வெகுவாகக் குறைத்துக்கொண்டான். படிக்காமல் இருந்தால்தான் சக மாணவர்களிடையே கெத்தாக இருக்க முடியும் என்று அந்த மூன்று நண்பர்களால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டான்.

பள்ளி ஒரு கோவில் போன்றது; ஆசிரியர்கள் கடவுளைப் போன்றவர்கள். மனிதர்கள் தவறு செய்யும்போது கடவுள் சும்மா இருப்பாரா? அதேபோல் மனோஜின் வகுப்பு ஆசிரியையான சுவாதி, அவன் குறைந்த மதிப்பெண் எடுப்பதைக் கண்டார்.

மனோஜ் நன்கு படிக்கும் மாணவன் என்பது அவருக்குத் தெரியும். எனவே மனோஜை அழைத்து, "ஏன் குறைந்த மதிப்பெண் வாங்குகிறாய்?" என்று கேட்டார். மனோஜ் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் விழித்தான். "இனிமேல் நன்கு படிப்பேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, தனது இருக்கைக்குச் சென்று அமர்ந்தான்.

அவன் மனதுக்குள் ஒரு போராட்டத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, திடீரென ஒரு புது மாணவன் அவர்களின் வகுப்புக்கு வந்தான். அவன், மனோஜின் மூன்று நண்பர்களின் நெருங்கிய நண்பன். அந்த மூவரும் அவனை உற்சாகத்துடன் வரவேற்றார்கள்.

அந்தப் புது மாணவன் வந்த பிறகு, மனோஜிடம் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். மனோஜே அவர்களிடம் சென்று, "ஏன் என்னுடன் பேச மாட்டீர்கள்?" என்று கேட்டான். அதற்கு அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே, "நாங்கள் ஒற்றைப்படை நண்பர் கூட்டத்தை வைத்திருக்கிறோம். ஒருவர் இருந்தால் சரியாக இருக்கும் என்று நினைத்து உன்னைச் சேர்த்துக்கொண்டோம்" என்று கூறினர்.

மனோஜின் மனம் உடைந்து போனது. என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நடந்ததை அவன் பெற்றோரிடம் கூறினான். அவர்கள் கோபப்படாமல், "மனோஜ் செல்லமே, வாழ்க்கையில் தெரியாமல் தவறு செய்வது பொதுவானதுதான். நீ இதை உணர்ந்ததே போதும். இனிமேல் இந்தத் தவறைச் செய்யாமல் நன்கு படி" என்று கூறினார்கள்.

அதைக் கேட்ட மனோஜ் தனது தவறை உணர்ந்து, மனம் திருந்தி நன்கு படித்து நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற்றான்.

அன்று அவன் ஒரு முடிவை எடுத்தான்:
"நண்பர்களுடன் சேர்ந்தால் நல்ல நண்பர்களுடன் சேர வேண்டும். இல்லையென்றால் தனியாகவே இருக்கலாம்."

ஆம், அதுதான் உண்மை. நம் கைகளில் ஐந்து விரல்கள் இருக்கின்றன. அதில்:
முதல் விரல் – அம்மா,
இரண்டாவது – அப்பா,
மூன்றாவது – ஆசிரியர்,
நான்காவது – கடவுள்,
ஐந்தாவது – நண்பர்கள்.

இவர்கள் ஐந்துபேரும் நம் வாழ்வில் முக்கியமானவர்கள்.

கடவுள் நம் வேலையைச் சுலபமாக்கிவிட்டார். தாய், தந்தை, ஆசிரியர், கடவுள் ஆகியோரை நாம் எளிதில் அடையாளம் காண முடியும். ஆனால், ஐந்தாவது விரலான நட்பை நாம் தான் கவனமாகத் தேர்வு செய்ய வேண்டும்.

மனோஜ் முதலில் தவறான நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான். பிறகு அதை உணர்ந்து, வாழ்க்கையின் லட்சியப் பாதையில் செல்லத் தொடங்கினான். ஆனால் அந்த மூன்று மாணவர்களோ தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக்கொண்டு, முன்னேறாமல் போயினர்.

தெளிவு - மூர்த்தி, கௌசல்யா பாஸ்கர், ராதா மனோகரன், ஶ்ரீவீணா


ரு
க்மணி நடக்க துவங்கி அரை மணி நேரம் ஆகியும் எந்த வண்டியும் அந்த வழியே வர வில்லை. ருக்மணியின் ஊருக்கு காலை 8 மணிக்கும் மாலை 5 மணிக்கும் பேருந்து வசதி உள்ளது. ஆனால் அந்த பேருந்து தினமும் சரியான நேரத்துக்கு வந்து விடும் என உறுதியாக சொல்ல முடியாது. சில நாட்கள் பேருந்து வராமலும் போகலாம் என்பதால் ருக்மணி பேருந்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை.

சிறு வயதில் அப்பாவுடன் நகரங்களுக்கும், தூரத்தில் உள்ள கோவில்களுக்கும் லாரி பிடித்து செல்லும்போது தான் ருக்மணிக்கு வண்டி பிடித்து போவது அறிமுகம் ஆனது.
அப்போதிருந்தே வண்டி பிடித்து செல்வது ருக்மணிக்கு பழகி விட்டது. சாலையில் நடந்து போய்க்கொண்டிருக்கும்போது தூரத்தில் வாகனம் வரும்போது ஒருமுறை திரும்பி பார்த்தால் போதும், அவர்களாகவே வண்டியை நிறுத்தி  ஏற்றிக்கொண்டு செல்வார்கள்.

ருக்மணி சிறிது நாட்கள்  சித்தாள் வேலைக்கு சென்ற போது முத்து தான் ரெகுலராக அழைத்துச்சென்று கொண்டிருந்தான். ஒரு மாதம் போன பிறகு முத்து  ருக்மணியை காணதது போல் விர்ரென சென்று விடுவான். இரண்டு மாதத்திற்கு பிறகு ருக்மணியும் சித்தாள் வேலையில் நின்று விட்டாள். இப்போது உள்ளூரில் எதாவது கூலி வேலை இருந்தால் போவது இல்லையென்றால் நூறுநாள் வேலைக்கு போவது என உள்ளூரிலேயே வேலை பார்த்துக்கொள்கிறாள்.

வெகு நேரமாகியும் வண்டி எதுவும் வராததால் நடையின் வேகத்தை கொஞ்சம் கூட்டிய போது பின்னால் ஒரு பைக் வரும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பி பார்த்த போது முத்து தான் வந்துகொண்டிருந்தான். 'இவன் நிற்க மாட்டான்' என நினைக்கொண்டிருக்கும்போதே பைக் வேகம் குறையும் சத்தம் கேட்டது. "அக்கா ஏறுங்க போலாம்" என ஏற்றிக்கொண்டு பைக் கிளம்பியது.

"என்ன முத்து..பார்க்காத மாதிரியே போவ..இன்னைக்கு என்ன அதிசயமா கூட்டிட்டு போற..?"

"இல்லக்கா..இப்போ எல்லாம் வீட்டுல கிளம்பவே நேரமாயிடுது...அடுச்சு புடிச்சு போனா தான் பஸ்ஸ புடிக்க முடியுது...அப்படி போனாலும் கூட சில நாள் பஸ் விட்டுருவேன்..அதான் நிக்கிறது இல்லக்கா..சரி கவுந்தப்பாடில என்ன வேலைக்கா?"

"பேங்க் வரைக்கும் போகோனுஞ்சாமி..புள்ளை ஊர்ல நோம்பி வருது...அழைப்புக்கு வர்றவங்க கிட்ட துணி எடுத்துக்க சொல்லி பணம் கொடுக்கோனுமில்ல..அதான் பேங்க்ல போய் எடுத்துட்டு வரலாம்னு வர்றேன்"

"பேங்ல பணம் நிறைய வச்சிருக்கற போல?"

"ஆமா...எனக்கு இலட்ச இலட்சமா வருமானம் வருது பாரு..எல்லாத்தையும் பேங்க்லயே போட்டு வச்சிருக்கேன். ரோட்டு வேல காசு...மாசம் ஆயிரம் ரூபா வர்றது..இதெல்லாம் தான் இருக்குது..அதை தான் எடுக்கனும்"

"அப்புறம் அந்த வட்டிக்கு கொடுக்கற பணம் எல்லாம்..ஓ..அதெல்லாம் பேங்க்ல போடறதில்லையா...சரிக்கா, சம்பாரிச்சு சம்பாரிச்சு புள்ளைக்கே கொடுக்கறயே..உன்ற மருமக சும்மா உடுமா?"

"அதான் அனாதைனு எழுதி வச்சு பணம் வாங்க வெச்சுட்டாங்கல்ல..அப்புறம் அவங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன வேண்டி கிடக்கு" என்றாள் குரலை சற்று உயர்த்தி.

குரலோடு சேர்ந்து சில கவலைகளும் உயர்ந்தது ருக்மணிக்கு... தன்மகள் புவனாவை ஆடம்பர வாழ்க்கை வாழ வைக்க முடியவில்லை என்றாலும்,அத்தியாவசியத்தை பூர்த்தி செய்து அவளை கவனித்துக் கொள்ளும் கணவன் கிடைத்தால் போதும் என்று நினைத்திருந்தாள்.
"இந்த புள்ள நல்லா இருக்கோணும்னு தானே கல்லும், மண்ணும் செமந்து கால் வயித்துக் கஞ்சிய குடிச்சாவது படிக்க வெச்சேன். இந்த புள்ள இப்படி குடிகாரனை தான் கண்ணாலம் கட்டுவேனு கட்டி சீரழியறாளே" என்று கண்ணீருடன் புலம்பினாள் ருக்கு.

"அவ கையில நாலு காசு இருந்தா அவ பொழப்பு ஓடிருன்னு நெனச்சு படிக்க வெச்சன்.. இப்ப அந்த நாலு காசும் பிராந்தி கடைக்கு தான் போவுது..இதுல ஆகாத பொம்பளைங்க சவகாசம் வேற..சொந்த பந்தம் ஆரும் இல்லாதனால கேட்கவும் ஆளில்ல" என்று முந்தானை தலைப்பில் கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டே மூக்கை சீந்தினாள் ருக்கு.

"பிராந்தி கடைக்கு போற காசுக்கு நீ ஏன் கஷ்டப்படுற? அவ பண்ண தப்ப அவளே அனுபவிக்கட்டும்னு விட வேண்டியது தானே"

"புள்ள கஷ்டப்படுறதை பாத்துட்டு எப்படி நாம சும்மா இருக்கறது சொல்லு. ஊர்ல எல்லா சிறுசுவளும் புது சட்ட போட்டிருக்கும் போது நம்ம பேரன் பேத்தி மட்டும்
பொக்குனு பார்த்துட்டு ஏங்கிட்டு நிக்கும்.. அதனாலதான் இந்த காசை எடுத்துக்கிட்டு போய் கொடுக்கலாமுன்னு வந்தேன்..."

இடைவெளி விட்டாள் ருக்கு. அந்த இடைவெளியில் பள்ளி வாகனம் ஒன்று அவர்களை கடந்து சென்ற பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தாள்.

"ஆனா என்ற மவன் தங்கராசு இதெல்லாம் கண்டுக்கறது இல்ல. 'கவர்மெண்ட் காசு எல்லாமே சரியா தான் செலவாகுதா?  நீ எப்பவும் யாரையும் கையேந்த வேணாம்'னு சொல்லி அநாதிப் பணத்துக்கு எழுதி வெச்சான்.. எனக்கு என்னமோ பணத்தை விட நாம் அநாதிங்கறது தான் சங்கடமா இருந்துச்சு ஒருவகையில அவஞ் சொல்றதுலையும் நாயம் இருக்கு"

" ஏக்கா இப்படி நீ குடுக்குறியே,  எண்ணிக்காவது உன்ற மவனும் மருமவளும் வந்து கணக்கு கேட்டா என்ன செய்வே?"

"நம்ம புள்ளை சீரழிச்சு கெடுக்குதேனு தான் நாம உசுரோட இருக்கற வரைக்கு நம்ம கைல என்ன ஆகுமோ அதை பண்ணுவோம்னு தான் பண்ணிட்டு இருக்கேன்‌. இதை எப்படி இவங்களுக்கு புரிய வைப்பேனு தெரியலை...நூறு நாள் வேலை முடிச்சதுக்கு அப்புறம் பக்கத்துல ஹோட்டல்ல பாத்திரம் கழுவுற வேலையும் இருக்காம்.. அதை கேட்டு இருக்கேன்..அதுல கிடைக்கற காசை மகனுக்கு கொடுக்க வேண்டியது தான்"

"வேலை வேலைன்னு அலைஞ்சு ஒடம்ப கெடுத்துக்காதக்கா" என்று முத்து கூறவும் பேங்க் வாசலில் பைக் நிற்கவும் சரியாக இருந்தது.. முத்துவிற்கு நன்றி கூறிவிட்டு பேங்கில் நுழைந்தாள் ருக்கு, இரு ஜோடி கண்கள் அவளை எதிரே இருந்து நெருப்பு கணலுடன் கவனிப்பதை அறியாமல்.

கண்ணாடி கதவை தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த போது கவுன்ட்டருக்கு முன்னால் மூன்று பேர் வரிசையில் நின்றார்கள். அவர்களுக்கு பின்னால் நின்று கொண்டாள் ருக்கு. ஆனால் மனம் ஓர் இடத்தில் நிற்கவில்லை. தான் பணம் எடுப்பது நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் தன் மருமகள் வாணிக்கு எக்காரணத்தைக் கொண்டும் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்று மனம் அல்லாடியது. மகன் தங்கராசு பெரிய வசதியான வாழ்க்கை இல்லை என்றாலும், தனது குடும்பத்தை கவனிக்கும் பொறுப்பு உள்ளவன். ஆனால் மகளுக்கு கேள்விக்குறியான வாழ்க்கை; குடி, கும்மாளம், சீட்டாட்டம் என அனைத்து கெட்ட பழக்கங்களின் மொத்த உருவமாக இருந்தான் மருமகன் கோவிந்தன். மனதிற்குள் கேள்விகளையும் பதில்களையும் தனக்குத்தானே கேட்டுக் கொண்டும் கூறிக்கொண்டும் நகர்ந்தாள் ருக்கு. பாஸ்புக்கை கேசியரிடம் கொடுத்து 1500 ரூபாய் பணம் எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தாள், வீட்டில் வெடிக்கப் போகும் பூகம்பத்தை அறியாமல்.

பேங்க்கில் இருந்து வெளியே வரும் பொழுதே வியர்த்துக் கொட்டியது ருக்மணிக்கு. சேலை முந்தானையால் நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே, வெயிலில் கண்களை சுருக்கி அண்ணாந்து சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் திசை பார்த்து மணி 12 இருக்கும் என தோராயமாக கணக்கிட்டாள்.  இந்நேரத்துக்கு பேருந்து வருவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. காலையில் அழைத்து வந்த முத்துவைப் போல் தற்போது அழைத்துச் செல்லவும் யாரும் இல்லை.  நடந்தே தான் வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கும் பொழுது அவளுக்கு மலைப்பாக இருந்தது. அதைவிடவும் அந்த  1500 ரூபாய் பணத்தை பத்திரமாக வீடு கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்; மகனுக்கும், மருமகளுக்கும் தெரியாமல் டிரங்குப் பெட்டியிலோ, அஞ்சறைப்பெட்டியிலோ பணத்தை பத்திரப் படுத்தி, மகள் அழைப்பிற்கு வரும் பொழுது கொடுத்து அனுப்ப வேண்டும். இவை எல்லாமாக சேர்ந்து  பாரத்தை அவள் உடலில் ஏற்றின.  உடல் பாரம் காலில் இறங்க, ஒருவித வலியை மனதிலும், கால்களிலும் உணர்ந்தவளாக நடக்கத் தொடங்கினாள் ருக்மணி.

வீட்டை அடையும் பொழுது பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. காலையில் மீதம் வைத்து விட்டுப் போன ராகிக்களியைத் தட்டத்தில் போட்டு, கொஞ்சம் பருப்பு சாம்பாரை அதன் மேல் ஊற்றியபோது வெளியே இருந்து "அம்மா" என்ற வார்த்தை கோபமாய் அந்த ஓட்டு வீட்டிற்குள் நுழைந்தது. படபடப்பாய் வெளியே வந்து ருக்கு அங்கு நின்ற தங்கராசுவைப் பார்த்து சற்று ஆச்சரியமும், அதிர்ச்சியும் அடைந்தாள்.

"என்னப்பா இந்த நேரத்துல? எதுவும் உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா?" குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

"உன்னோட அக்கறை எல்லாம் இருக்கட்டும்...
இன்னைக்கு எதுக்கு பேங்க்ல போய் பணம் எடுத்துட்டு வந்த? எவ்வளவு எடுத்துட்டு வந்த?"  என்று கோபம் குறையாமல் கேட்டான் தங்கராசு.

 "அது.... அதுவந்து.... மழை காலத்துல வீடு முச்சூடும் ஒழுகுது. இரும்பு கதவு வேற கீழால துருப்புடிச்சு பேந்துக்கிட்டு நிக்குது, அதை எல்லாம் சரி  பண்ணலைனா இந்த மழை காலத்துக்கு இருக்கவே முடியாது. சரி பண்ணியே ஆகணும். அதான் இருந்த காசை எடுத்து வந்தேன்" நாக்கு உலர்ந்தது அவளுக்கு.
 
"அதுதான் எவ்வளவுன்னு கேட்கிறேன்"
அவன் குரலில் இருந்த உக்கிரம் அவனுடையது அல்ல மருமகள் வாணியின் தூபம்  என்பது ருக்மணிக்கு நன்றாகவே தெரியும்.
அவள் பதில் சொல்ல எத்தனிப்பதற்குள்
"அட சண்டாளி, என் தங்கமே...உனக்கு என்னாச்சு?" வாணியின்  அம்மாவின் குரல் கேட்டு வெளியே ஓடி வந்தனர் தங்கராசும், ருக்மணியும். தலையில் அடித்துக் கதறிக் கொண்டிருந்தவளுக்கு அருகில் மல்லாந்து விழுந்து கிடந்தாள் வாணி. அவளது தலையிலிருந்து ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

தனது தம்பி கொடுத்த தகவலின்படி ருக்மணி பேங்கில் இருந்து பணம் எடுத்து வந்ததை அறிந்த வாணி, கணவனை உசுப்பேத்தி அனுப்பி விட்டு அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை உடைந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்த மர ஜன்னல் வழியே காதை வைத்து ஒட்டு கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நேரம் பார்த்து அங்கே வந்தாள் வாணியின் அம்மா. அம்மாவைப் பார்த்ததும் வேகமாக நகர முயன்றவள் வழுக்கி விழுந்திருந்தாள்.

தங்கராசும் ருக்மணியும் வெளியே ஓடி வந்தனர். வாணியை மடியில் கிடத்தி அழுது கொண்டிருந்தாள் அவள் அம்மா. சத்தம் கேட்டு அக்கம் பக்கத்தினர் கூடினர். கல்லுரியில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பக்கத்துவீட்டு சுந்தர் ஓடி தன் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
ருக்மணி வீட்டிற்குள் சென்று 1500 ரூபாய் பணத்தை கொண்டு வந்து தங்கராசின் சட்டை பாக்கெட்டில் திணித்து, "ஆஸ்பத்திரி செலவுக்கு வச்சுக்கோ" என்றாள். தங்கராசு தன் தாயை ஏறிட்டான், கண்கள் கலங்கின.  "சீக்கிரம் கூட்டிட்டுப் போ"'என்றாள் ருக்மணி.

வாணியை ஏற்றி தங்கராசு பின்னால் அமர்ந்து அவளை தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். கவுந்தப்பாடி ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றனர். அங்கே அவளுக்கு ஸ்கேன் எடுக்கப்பட்டு பிறகு மண்டையில் தையல் போடப்பட்டது. பிறகு ஊசி , மருந்து மாத்திரை என  6700 ரூபாய் செல்வாகிப் போனது. அம்மா கொடுத்த 1500 தன்னிடமிருந்த 5000 எல்லாம் சேர்ந்து 6500 இருந்தது. சுந்தரிடம் 200 வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு தங்கராசு ,வாணி, சுந்தர் மூவரும் வீடு திரும்பினர்.

இவர்கள் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்ற அரை மணி நேரத்துக்குள் மகள் புவனாவும் தன் கணவனுடன் அழைப்புக்காக வந்தாள். ருக்மணி நாளை சாந்தா மணியிடம் கடன் வாங்கி கொடுக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தாள். அதற்குள் மகளும் மாப்பிள்ளையும் வந்துவிட , என்ன செய்வது என தெரியாமல் பரிதவித்தாள். 

"ஏம்மா ஒரு மாதிரி இருக்குற...நான் சந்தோஷமான செய்தி சொல்லலாம்னு வந்தேன்" என்றாள் புவனா.

"அடுத்த புதங்கிழம நோம்பினு தான் தெரியுமே"

 "அதில்லம்மா.  கடந்த மூணு வாரமா இவர் குடிக்கறத நிறுத்திட்டார்மா"

''நெசமாவா"

"ஆமாம்மா. ஒரு மாசத்துக்கு முன்னால் இவர் கூட்டாளி குடிக்கறதுனால ஈரல் கெட்டு மஞ்சக்காமாலை'ல கஷ்டப்பட்டதையும் அதுக்கப்புறம் அவங்க குடும்பம் படற கஷ்டத்தையும் பார்த்து குடிய விட்டுட்டார்"

ருக்மணி யின் மனம் மகிழ்ந்தது. அடுத்த நிமிடமே தன் மருமகளுக்கு என்ன ஆனதோ என கவலையுற்றாள். பின் புவனாவிடம் நடந்த விஷயத்தை சொன்னாள். அவள் பதறினாள். அதற்குள் பைக் சத்தம் கேட்கவே வெளியே வநதனர். தங்கராசு கைத்தாங்கலாக  வாணியை வீட்டிற்கு கூட்டிச்சென்றான்.
புவனா அண்ணனைப் பார்த்து "டாக்டர் என்ன சொன்னாருண்ணா?. இப்போஎப்படி இருக்கு  அண்ணி?" என்றாள்.

 "பயப்பட ஒன்னுமில்ல. தையல் போட்டிருக்காங்க. மருந்து மாத்திரை கொடுத்திருக்காங்க. அஞ்சு நாள் கழிச்சு வரச்சொல்லியிருக்காங்க"

 "சரிண்ணா. அடுத்த புதன் நோம்பினு அழைப்பு சொல்ல வந்தேன்..எல்லாரும் நேரமே வந்திடுங்க"

"சரிம்மா வாணி ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும். நானும் அம்மாவும் வர்றோம்"

"அப்ப நாங்க கிளம்பறோம்" என்று புவனா கணவனுடன் தன் வீட்டுக்கு கிளம்பினாள். அன்று இரவு வாணி தான் செய்த தவறுக்கு வருந்தி தங்கராசிடம் மன்னிப்புக் கேட்டாள்.
   
புதன்கிழமை நோம்பி அன்று காலையில் தங்கராசும் ருக்மணியும் எட்டு மணி பஸ் பிடித்து கவுந்தப்பாடியில் இறங்கினர். கடைவீதிக்குச் சென்று குழந்தைகளுக்கு துணியும் பலகாரமும் வாங்கித் தன் தாயிடம் கொடுத்தான் தங்கராசு. ருக்மணி உளம் குளிர்ந்து அகம் மகிழ்ந்து தங்கராசுவைப் பார்த்தாள்.

இருவரும் கவுந்தப்பாடி பேருந்து நிலையத்திற்குள் நுழையும்போது ஈரோட்டில் இருந்து சக்தி செல்லும் தனியார் பேருந்தும் உள்ளே வந்தது. பேருந்திற்குள் 'எதிர் நீச்சலடி..' என அனிரூத் பாடிக்கொண்டிருந்தார். அங்கிருந்த நான்கைந்து பயணிகளோடு இவர்களும் ஏறிக்கொள்ள பேருந்து கிளம்பியது. இப்போது அனிரூத் ஓய்வெடுக்க 'யார் என்ன சொன்னாலும் யார் என்ன செஞ்சாலும் சொந்தமும் பந்தமும் கூட வரும்...' என  வருண்பரந்தாமன் பாட தொடங்கினார்.

(ஈரோடு வாசல் - படைப்புக் குழுமத்தின் பயிற்சிகளில் ஒன்றான தொடர்சங்கிலி சிறுகதை எழுதுதல் முறையில் மூர்த்தி, கௌசல்யா பாஸ்கர், ராதா மனோகரன், ஶ்ரீவீணா  ஆகியோர் சேர்ந்து எழுதிய சிறுகதை)

தவம் - கௌசல்யா ஞானேஸ்வரன், உமா மகேஸ்வரி R, மஞ்சு , கோதை

காலைப் பொழுதில் புது வாசம் கொடுக்கும் மலர்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்த மலர், அதன் சுகந்த வாசனை மனதை வருடினாலும், தனது மேவிய வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டே பதினோராவது முறையாக ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டாள். “கிருஷ்ணா…” என்ற திருமந்திரம் அவள் எண்ணங்களில் பரவி இருந்தது.

எல்லா செடிகளையும் ஆசையோடு வளர்ப்பதில் மிகப்பிரியம் கொண்டிருந்தாள். ரோஜா, முல்லை, நித்தியமல்லி, ஜாதிமல்லி, மனோரஞ்சிதம், செண்பகப்பூ, கொடி சம்பங்கி, மகிழம்பூ என அவள் வீட்டைச் சுற்றிலும் செடிகளும் மரங்களும் அழகாகப் பூத்துக் குலுங்கி நிறைந்திருந்தன. ஒவ்வொரு செடியுடனும், பூவுடனும் எப்போதும் அவள் பேசுவாள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பூ மலரும் பொழுது, எனக்குள்  எப்போது பூ மலரும் என ஏக்கம் கொண்டிருப்பாள்.

மலர்களைப் பூக்க வைக்கும் நான் என் உடலில் ஒரு உயிரை உருவாக்க முடியாதவளாக இருக்கிறேனே என்ற ஏக்கத்துடனே நீண்ட ஆண்டுகளாக அவள் காத்திருந்தாள். கிருஷ்ணனை மனதில் சுமந்திருந்தாள்.

திருமணமாகிப் பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து,  கர்ப்பமாகி இருக்கிறாள் மலர். கணவன் மனைவி இருவரும் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவேயில்லை. ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் மருத்துவரைப் பார்த்துவிட்டு வந்த பிறகு, அவர்களின் சோகத்துக்கும் அளவேயில்லை.

இன்று கோகுலாஷ்டமி. கிருஷ்ணரை அலங்கரிப்பது என்றால் அவளுக்குக் கொள்ளைப் பிரியம். திருமணமான நாளிலிருந்து இன்று வரை, நண்பர்களையும் உறவுகளையும் அழைத்து, கோகுலாஷ்டமியை மிகச்சிறப்பாகக் கொண்டாடுவாள். ஆனால் இன்று  மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும். கர்ப்பமான நாள் முதல் இந்த டெஸ்ட், அந்தடெஸ்ட் என்று எதையாவது சொல்லிக் கொண்டே அவளை அச்சுறுத்திய மருத்துவர்கள், இன்று என்ன சொல்வார்களோ என்ற பயம் அவளை  வாட்டியது. மனம் கிருஷ்ணரை நினைத்து உருகியது. அவளது கற்பனையில் புதிதாய் உதித்த பாடலை, உருக்கமான குரலில் பாடத் தொடங்கினாள்:

"ஓடிவா கண்ணா ஓடி வா கண்ணா
தத்தித் தத்தி தவழ்ந்து தவழ்ந்து வா வா கண்ணா
தவமாய் நானும் காத்திருக்கேன் ஓடிவா கண்ணா
அழகாக அசைந்தாடி வா வா கண்ணா
அன்போடு நான் இருக்கேன்  ஓடிவா கண்ணா

கால் சதங்கை சத்தமிட வா வா கண்ணா
கண் மூடாமல் காத்திருக்கேன் ஓடிவா கண்ணா
குழலூதும் கண்ணா நீ வா வா கண்ணா
குழந்தையாக உன்னைக் கொஞ்ச வேண்டும்
ஓடி வா கண்ணா
பாதமலர் கொஞ்ச வேண்டும் வா வா கண்ணா
பக்தியோடு வணங்க வேண்டும் ஓடிவா கண்ணா

என் பிள்ளையாய் வரவேண்டும்  கிருஷ்ணா,
உன்னையே எனது வயிற்றில் வளர்த்து வருகிறேன்...."

அவள் மனம் உருகிப் பாடிக் கொண்டிருந்தபோது, பசுமை நிரம்பிய அந்த தோட்டத்தின் நடுவே மயங்கி விழுந்தாள்.

கபிலன் மருத்துவமனைக்கு மலரை அவசரமாக அழைத்துச் சென்றான். அங்கு சென்றவுடன் எமர்ஜென்சி என்பதால் மருத்துவரை உடனடியாகப் பார்க்க அனுமதித்தார்கள். மருத்துவர் மலரை பரிசோதித்து விட்டு மருத்துவமனையில் சேர்க்குமாறு அறிவுறுத்தினார். அவளுக்கு ரூம் அலாட்மெண்ட் செய்தார்கள். ரூமில் சேர்த்த பிறகு  மருத்துவர் எழுதிக் கொடுத்த பரிந்துரைச் சீட்டைக் கொண்டு வந்து மலரைப் பல பரிசோதனைகளுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். பிறகு மலருக்கு ட்ரிப்ஸ் மூலமாக மெடிசன்ஸ் பரிந்துரைக்கப்பட்டு செலுத்தப்பட்டது. மருத்துவர் ரிசல்ட் வந்த பிறகு மலரைப் பார்த்து,

"பயப்பட வேண்டாம். இந்த ஏழாம் மாதத்தில் பிரசவ காலத்தில் வரக்கூடிய உயர் ரத்த அழுத்தம் மற்றும் சர்க்கரை அளவு உயர்வு காரணமாக  உடல் மிகவும் சோர்வாகி பலவீனமாக உள்ளது. இது குழந்தையைப் பாதிக்கும். ஆகையால் ஒரு வாரம் மருத்துவமனையில் அனுமதித்து ட்ரீட்மென்ட் தரவேண்டும்" என்று ஆலோசனை கூறினார்.

பிறகு மலருக்கு டயட்டீசியன் உதவியுடன் சில உணவு சம்பந்தமான பரிந்துரைகள் வழங்கப்பட்டன. பழங்களை நேரடியாக சாப்பிடுமாறு கூறினார்கள். பழச் சாறாக எடுத்து சாப்பிட வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார்கள். ஒரு வாரம் ஹாஸ்பிடலில் இருந்ததால், மலரின் உடல் ஆரோக்கியம் படிப்படியாக உயர்ந்தது. மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி மருத்துவமனையில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் செய்யப்பட்டாள்.

மருத்துவர் அவள் கணவர் மற்றும் பெற்றோரிடம், "மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். எப்பொழுது மலர் பலவீனமாக உணர்ந்தாலும் உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வாருங்கள் " என அறிவுறுத்தினார்.

நாட்கள் கடந்தது. மலரும் மிக்க மனமகிழ்ச்சியுடன் ஆரோக்கியமாக இருந்தாள். திடீரென ஒரு நாள் மலர் "அம்மா!..." என்று கத்தினாள். அவளது அம்மா, "என்ன மலர்?'' என்று கூறிக் கொண்டே ஓடி வந்தார். அவளது அம்மா பயந்து போய் அவளுடைய அப்பாவையும், மாப்பிள்ளையையும் கூப்பிட,  உடனடியாக அனைவரும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றார்கள். மருத்துவமனையில் மருத்துவர்  மலருக்கு  சில பரிசோதனைகளைச் செய்தவுடன் உடனடியாகக் குழந்தையையும் தாயையும் காப்பாற்ற வேண்டும். க்ரிட்டிக்கல் சிட்டுவேஷன் ஆக இருப்பதால் உடனடியாக ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார். அவளை ஆபரேஷன் தியேட்டருக்குக் கொண்டு சென்றார்கள். அனைவரும் பயத்துடனும்  பதற்றத்துடனும் ஆபரேஷன் தியேட்டர் முன்பு நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

பிரசவ அறையின் உள்ளே படுக்க வைக்கப்பட்ட மலரின் கண்களில் கண்ணீர். வலி தாங்க முடியாமல் உதடுகளை இறுகக் கடித்தாள். உடன் நின்றிருந்த செவிலியின் கைகளை மலரின் நகங்கள் பதம் பார்த்தன.

ஒன்பது மாதமும் ஒரு வாரமும்தானே பிரசவத்துக்கான கணக்கு?! ஏழு மாதங்கள் முடியவிருந்த தருணத்தில் திடீரென ஏற்பட்ட வலியின் தாக்குதலில் மலர் நிலை குலைந்து கிடந்தாள். பிரசவத்திற்கான ஆயத்தங்கள் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த வேளையில், மருத்துவர் வேகமாக உள்ளே நுழைந்தார்.

பிரசவம் ஆகும் அறிகுறி அறிய மலரின் வயிற்றை பரிசோதித்த மருத்துவருக்குக் குழந்தை கொடி சுற்றிக் கிடப்பது தெரிந்தது. அதுமட்டுமின்றி, குழந்தையின் கால்கள் கீழ்நோக்கி இருப்பதும் புரிந்தது.

ஆபத்தின் வாயிலில் இருக்கும் மலரையும் குழந்தையையும் காப்பாற்ற உடனடியாக அறுவை சிகிச்சை செய்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தை உணர்ந்த மருத்துவர், மலரிடம், "ஒன்று, இரண்டு, மூன்று சொல்லு மலர்"  என்று சொல்லியவாறே அவளின் இடது கையில் மயக்க மருந்தைச் செலுத்த ஆரம்பித்தார்.

"ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐ...ந்...து....உஉஉஉ"  மலர் மயக்க நிலைக்குச் சென்றாள்.

தோலில் ஆரம்பித்து அடிவயிறு வரை பயணப்பட்ட கத்தி, கருப்பையைக் கிழிக்கிறது. அடுத்த சில நிமிடங்களில் கவனமாக, மிகக் கவனமாகக் கையாண்ட மருத்துவரின் கைகளில் ரத்தத் துளிகளுடன் மலரின் குழந்தை.

அருகில் காத்துக் கொண்டிருந்த குழந்தை மருத்துவரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது குழந்தை. சுத்தம் செய்யப்பட்ட பிறகும் அழாத சிசுவை தலைகீழாகப் பிடிக்க, தன் வருகையை உலகிற்குத் தெரிவிக்கும் விதமாக அழத் தொடங்குகிறது.

அழுகையைக் கண்டு சிரிக்கும் காட்சி அரங்கேறும் இடம் பிரசவ அறையாக மட்டும்தான் இருக்கும்.

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் வேறு அறைக்கு மாற்றப்படுகிறாள் மலர். அவளைச் சுற்றி அவளுடைய அம்மா, அப்பா, கபிலன், உறவினர்கள் என்று நின்று கொண்டிருக்க,
" டாக்டர் வர்றாங்க. யாராவது ரெண்டு பேர் மட்டும் இருங்க. மத்தவங்க எல்லாரும் வெளில இருங்க" என்று கூறியபடியே வந்த செவிலியைத் தொடர்ந்து அறைக்குள் நுழைந்தார் மருத்துவர்.

கால் மயக்கத்தில்  இருந்த மலரிடம், "எப்டிம்மா இருக்க?" என்று கேட்டபடியே மலரை ஒருக்களித்துப் படுக்க வைத்தார்.

"சாப்டறியா?" கேட்டார்.

"ம்ம்ம்ம்" என்றாள் மலர் மெள்ள.

"என்ன சாப்டற?" கேட்டார்.

"பூரி கெழங்கு" சொன்னாள்.

அதைக் கேட்ட அவள் வீட்டின் பெரியவர்கள் வாய் பிளந்து நிற்க,

"வாங்கிக் குடுங்க" சொல்லிவிட்டு வெளியேறினார்.

அடுத்த அரைமணியில் பூரி கிழங்கின் மணம் இடம் நிறைத்தது.

அறையைக் கடந்து சென்ற பெண்ணின் அலைபேசியில் கிருஷ்ண கானம் ஒலிக்க, அறையைப் பார்த்தபடியே அவளின் விரல் பிடித்து நடந்த குழந்தையின் இதழ்களில் குறுஞ்சிரிப்பு இழையோடியது.

உள்ளே வந்த கபிலன், குழந்தையை எடுத்து மலரிடம் நீட்ட,  குழந்தையை கைகளில் ஏந்தி, மார்போடு அணைத்து உச்சி முகர, அவளின் முலைக் காம்புகள் கசியத் தொடங்கின. கபிலன் மலரோடு தன் சிசுவை சேர்த்தணைக்க, பதினைந்து வருடத் தவம் பலன் அடைந்தது. 

(ஈரோடு வாசல் - படைப்புக் குழுமத்தின் பயிற்சிகளில் ஒன்றான தொடர்சங்கிலி -சிறுகதை எழுதுதல் முறையில் கௌசல்யா ஞானேஸ்வரன், உமா மகேஸ்வரி R, மஞ்சு , கோதை ஆகியோர் சேர்ந்து எழுதிய சிறுகதை)

அழகிய பட்டுலு - கௌசல்யா ஞானேஸ்வரன்

 


அதிகாலை சிவப்பு நிறம் பரவி, சூரியன் தன்னை கிழக்கு வானில் வெளிக்காட்ட, பறவைகளின் இசை மிகுந்த சத்தங்கள் இதயத்தை மகிழ்விக்க, நம்பிக்கையும் புத்துணர்வையும் தரும் காலை பொழுதில், நீண்ட நேரமாகி கண் விழித்த ஆதவின் மனம் மறுநொடியே ஏக்கத்தில் நிரம்பி இருந்தது.

ஆதவின் அம்மா திவ்யா, "தங்க குட்டி, பட்டுக்குட்டி!" என்று கொஞ்சிக்கொண்டே, "இன்று உனக்குப் பிடித்த டிபன்!" என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் ஆதவோ, பக்கத்து வீட்டு நிமலன் சொன்னதையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.

அழகிய பளபளப்பான கன்னம் கொண்ட ஆதவ் குட்டி, எட்டு வயது சிறுவன். இண்டர்நேஷனல் பள்ளியில் மூன்றாவது வகுப்பு படிக்கிறான். அவனைப் பார்க்கும் கண்கள் முத்தமிட ஆர்வத்துடன் காத்திருக்கும். விழிகள் விரிந்த புத்திக்கூர்மையுடன், உற்சாகமாய் அவன் பேசும் மழலைச் சொல்லை கேட்டால், கேட்பவரின் மனம் உருகித்தான் போகும்.

இப்போது கோடை விடுமுறை ஆனாலும், பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் நிமலனை நினைத்தாலே, ஆதவிற்கு இனம் புரியாத கோபம் வந்துவிடுகிறது.

"அவனைப் பார்க்கக்கூடாது. பார்த்தால்கூட பேசக்கூடாது!" என முடிவெடுத்து அறையில் இருந்து வெளியே வரவும், "ஆதவ்!" என்று கத்திக்கொண்டே நிமலன் வரவும் சரியாக இருந்தது.

"ஆதவ்! நாங்க நேற்று டூர் போனோம். பட்டுலு குட்டியை கூட்டிட்டு போயிருந்தோம். இங்க பாரு, போட்டோ கூட எடுத்திருக்கோம்!" என்று பெருமையாக காண்பித்தான். வேண்டா வெறுப்பாக பார்த்த ஆதவுக்கும், சிரித்துக் கொண்டிருந்த பட்டுலு குட்டியை மிகவும் பிடித்துப் போனது. இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படிக்கிறார்கள். நிமலன் அவன் தங்கை பட்டுலு குட்டியைப் பற்றி கதை கதையாய் பேசுவான்.

முன்பு, பட்டுலு குட்டி பிறக்குமுன், ஆதவும் நிமலனும் ஒன்றாகவே இவர்கள் வீட்டிலும், அவர்கள் வீட்டிலும் மாறிமாறி விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் நிமலனுக்கு தங்கை பிறந்ததும், அந்த குட்டி பாப்பா செய்யும் செயல்களை முதலில் ரசித்த ஆதவுக்கு, பின்னர் ஏதோ இழந்த உணர்வு மனதில் வந்து, தனக்கு தங்கை இல்லை என்பதே இனம் புரியாத ஏக்கமாக உள்ளத்தில் படர ஆரம்பித்தது.

நிமலன் தனது தங்கை பட்டுலு குட்டியை கொஞ்சிக் கொண்டு, "இது என்னோட பட்டுலு குட்டி!" என்று பெருமையாகச் சொல்வான். அது ஏனோ ஆதவுக்கு பிடிக்கவில்லை. தன் மனதுக்குள், "எனக்கும் தங்கை இருந்தால், நானும் இப்படி பெருமையாகக் கூறுவேன்…" என்ற வருத்தம் தோன்ற ஆரம்பித்தது. நிமலன் சென்றபின், "எனக்கும் பட்டுலு இருந்தா, நானும் எல்லாருக்குக் காட்டுவேன்…" என்று ஆதவ் மனதுக்குள் வருத்தமடைந்தான்.

ஆதவ் உணர்ச்சிகள் அவன் கண்களில் தெரிய, வாடிய முகத்தை கண்ட திவ்யாவும் ராகவ்வும், "ஏன் டா செல்லம்? என்னாச்சு? நாமும் டூர் போகலாமா? குட்டி கார் வேணுமா?" என கேட்டார்கள். ஆனால் ஆதவ் உடனே, "எனக்கு குட்டி பாப்பா வேணும்! எனக்கும் பட்டுலு பாப்பா இப்பவே வேணும்!" என்று அழத் தொடங்கிவிட்டான். அவனை சமாதானப்படுத்தினாலும் முடியவில்லை. தேம்பித் தேம்பி அழுதவாறே தூங்கிவிட்டான்.

இவ்வளவு நாட்களாக, ஆதவின் நடத்தையில் ஏற்படும் மாற்றத்தை கவனித்த திவ்யாவும் ராகவுவும் ஓர் முடிவுக்கு வந்திருந்தனர். ஆனால் அதைக் குழந்தை ஏற்றுக்கொள்வானா என்பது அவர்களுக்கு தெரியாமல் அவர்கள் மனமும் கடல் போல் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

கண் விழித்த ஆதவ், பக்கத்தில் படுத்திருந்த ஒரு அழகிய பட்டுலு குட்டியைப் பார்த்தான். அவளை அழகாய் முத்தமிட்டான். அந்த பிஞ்சு குழந்தை கை, கால்களை ஆட்டிக்கொண்டு, அவனைப் பார்த்து கண் சிமிட்டி, அவன் முகங்களை வருடி மகிழ்ந்தது. 

நிமலன், அவன் பட்டுலு பாப்பாவுக்கு சொல்லிக் கொடுத்த பாடலை நினைவில் வைத்துக்கொண்டு, ஆதவ்வும் அந்தக் குழந்தைக்கு பாடல் சொல்லிக் கொடுத்தான்.
"ஒந்து ஒந்து காசு, யாரு குடுத்த காசு? மாமா குடுத்த காசு, மாயமா போச்சு!"

பின்னர் அவன், அந்த குட்டி விரல்களை ஒவ்வொன்றாக விரித்து, "பப்பு, காய், பூவா, ரசம், தயிர்…" என்று ஒவ்வொரு விரலாகச் சொல்லி, "குமாய குமாய கடைந்து, உனக்கொரு வாய், அண்ணாவுக்கு ஒரு வாய், அம்மாவுக்கும், அப்பாவுக்கும்…" என்று ஊட்டி, குழந்தையை கிச்சு கிச்சு செய்து சிரிக்க வைத்தான். அந்த பொக்கைவாய் சிரிப்பை காணும் ஆதவிற்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சி!

தன் கைகளால் தன்கண்களை மூடியவண்ணம், "அண்ணாவை காணோம்! கண்டுபிடி!" என்று ஆதவ் சொல்ல, பட்டுலு பாப்பாவும் தனது பிஞ்சு விரல்கள் கொண்டு ஆதவ் விரல்களை எடுத்து, "அடடா! அண்ணாவை அழகா கண்டுபிடிச்சிட்டியே!" என்று கொஞ்சிக் கொண்டே.

"அம்மா, சீக்கிரம் பட்டுலு பாப்பாவை செல்போன்ல போட்டோ எடுங்க! நானும் நிமலனுக்கு காண்பிக்கணும்!" எனச் சத்தமாக கூச்சலிட்டவாறே… கண்விழித்தான். விழித்தவுடன், பக்கத்தில் படுத்திருந்த பட்டுலு குட்டி காணாமல் போயிருந்தது!

அவள் காணாமல் போனதும், வீடு முழுக்க ஓடிச் சென்று, "பட்டுலு குட்டி! உன்னை விட்டுட்டு அண்ணாவால் இருக்க முடியாது!" என அழ ஆரம்பித்தான். கனவு என்று தீர்மானிக்க முடியாமல் உணர்வுகள் குழம்பி, ஒருவிதப் பதற்ற நிலைக்கு ஆளானான்.

கனவு நிலையை நனவு நிலை என்று நினைத்த ஆதவின் நிலையைக் கவனித்த திவ்யா, "அதுவா? அவளை நம்ம பாட்டியும் தாத்தாவும் விளையாட ஒரு இடத்திற்கு கூட்டிட்டு போனாங்களே! நீயும் புறப்படு, நாம கூட்டிட்டு வந்துரலாம். அழ வேண்டாம்!" என்று சமாதானம் செய்தாள்.

ராகவ், "குழந்தைகள் ஆசிரமத்தில் இருந்து முறைப்படி தத்து எடுப்பது எப்படி?" என்று தனது நண்பன் ஆனந்திடம் விசாரித்திருந்தான். அதன்படி ஏற்பாடுகளை முன்கூட்டியே செய்திருந்தான். அதன்படி, ஆதவை அந்த ஆசிரமத்துக்கு அழைத்துச் சென்ற ராகவ், "உன் பட்டுலு குட்டி உள்ளே எல்லா பாப்பாக்களோட விளையாடிக்கிட்டு இருக்கா. நீயே போய் கூட்டிக்கொண்டு வா!" என்றார்.

மிக வேகமாக ஓடிய ஆதவ், அங்கு தவழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்த அழகிய குழந்தையை தூக்கிக்கொண்டான். முத்துப்போல் பளீர் என்ற முகத்துடன், மின்னும் விழிகளுடன், புதிதாய் பூத்த பூப்போல மென்மையான அந்த பிஞ்சு, அவன் கன்னத்தை வருடி, கண் சிமிட்டி, பொக்கைவாய் சிரிப்புடன் சிரித்தாள்.

அந்தக் காட்சியை பார்த்த திவ்யாவிற்கும் ராகவ்விற்கும், மனம் நிறைந்து, தொண்டை குழிக்குள் நுறைக்குமிழி ஒன்று, இதயத்திற்குள் முட்டி மோதி மெல்ல வெடிக்க, கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்து விம்மி விட்டார்கள். நிறைந்த மனதின் பூரிப்பு உடல் முழுவதும் பரவ, குளிர்ந்த மழைச்சாரலாய் கண்ணில் நீர்வழிய சந்தோஷத்தில் மெய்சிலிர்த்தார்கள். 

பிறப்பால் வருவதல்ல பாசம். நேசத்தின் ஆழத்தில் அழகாய் மலரும் அன்பின் உறவு இது. இல்லம் தேடிய மழலை, மழலை தேடிய இதயம் இரத்தத்தால் இணையாத பந்தம் இதயத்தில் இணையும் இனிய தருணம். அன்பை அர்ப்பணிக்கும் உறுதியான உள்ளம் கொண்ட உண்மை குடும்பம். மனித நேயத்தின் மாபெரும் தொடக்கம்.